14-05-17

Top-predators.

Ik had dit weekend een ontmoeting met één van onze toppredators.  Samen met Carine en Eddy voerde ik "onze" jaarlijkse controle van een nest van een oehoe uit. Belange geen opgave want de aanblik van deze prachtige roofvogels is elke keer weer een traktatie. Op zo momenten weet ik (naast heel wat andere ervaringen) dat ringer worden een enorm privilege is.

Elke keer weer zeg ik tegen mijn collega's wat een enorme klauwen deze superjagers wel hebben. En dan heb ik op dat moment een jong van een paar weken oud in mijn handen. Voorlopig had ik nog niet het geluk om een adulte vogel van dichtbij te mogen aanschouwen. Maar we zijn nog jong nietwaar ?

1280px-Oehoe2008.jpg

De indringende blik van een oehoe.

Top.

Jagend in de nacht zorgt deze toppredator voor de juiste balans in de natuur. Hij regelt de populaties onder hem die dat op hun beurt dan weer doen voor hun prooien. Jammer dat we dit niet eerder door hadden. En met de vernietigende illusie rondliepen dat de mens de macht had om de natuur naar zijn hand te zetten. Een illusie die door sommigen nog levend wordt gehouden. Jammer en desastreus voor het evenwicht in de natuur.

Daarnaast worden we ook nog eens besmet met het idee om alles te willen bezitten. Zo is bovenstaande foto denkelijk niet van een in het wild levende oehoe. Maar eentje van de velen die zijn machtige klauwen enkel mag gebruiken om zijn zitblok vast te houden en zijn dagelijkse portie diepvrieskuikens te verscheuren. Zulke majestueuze jagers horen niet thuis in een volière, hoe groot die ook mag zijn, en zeker niet aan een touw van een paar meter. Deze meesters van de nacht moeten hun onmetelijke krachten laten botvieren in donkere bossen en langs steile rotswanden. Daar horen ze thuis. Geluidloos zwevend op zoek naar prooi voor hun kroost. Dat deze soort aan een opmars bezig is kan ik enkel maar luid toejuichen.

Laat hen alstublieft hun taak als toppredator gewoon uitvoeren. En laat ons als nietig deeltje van dit subtiele geheel onze klauwen voor één keer dicht houden. En met onze handen van de natuur afblijven. Misschien dat het dan toch nog een beetje in orde komt. En wij ooit terug kunnen genieten van een snelle verschijning van deze stille jager bij volle maan. Geloof mij, zo een ontmoeting zal je niet snel vergeten. Ik kan het weten.

DSC_0707.JPG

Hoop voor de toekomst.

07-05-17

Ruige Walen.

ruigpootuil0001.jpg

Hoogtepunt van het voorbije weekend was zonder twijfel het ringen van pulli van ruigpootuil samen met onze Waalse vrienden. Zij volgen elk jaar een heleboel nestkasten op waar deze zeldzame schoonheid dan ook zijn nestje in groot probeert te brengen. Een noodzakelijke hulp trouwens want geschikte bossen verdwijnen in een ijltempo. En daardoor gaat deze soort dan ook heel snel achteruit. Met het ophangen van nestkasten proberen ze deze evolutie wat af te remmen. Een bewonderenswaardig initiatief maar een beetje een verloren strijd vrezen zij. Ze willen echter deze iconische soort toch niet zomaar opgeven. En terecht.

ruigpootuil0001-4.jpg

Verbroedering onder de nestboom.

ruigpootuil0001-2.jpg

Moeder ruigpootuil. Hun hoop in bange dagen.

ruigpootuil0001-3.jpg

Eén van de zeven pulli van dit nestje.

Steentjes.

Ondertussen komt het hier ook stilaan op gang. De eerste mezennestjes werden geringd. Merkelijk vroeger dan de voorbije jaren en voorlopig een magere bezetting. Het koude weer zal hier zeker voor een stuk tussen zitten. Tussendoor ook even een steenuilenkast gaan controleren. Het vrouwtje zat heel vast te broeden en ik kon de jongen al horen roepen vanuit hun eitjes. Dus de komende dagen gaan die zeker uitkomen. Ook de torenvalken zitten al met eieren. Net als de buizerds. Daar ben ik dan ook dit weekend gestart met de controle van de bezetting van de door ons op kaart gezette nesten. Tot nu toe minstens 6 horsten waar 100% zeker op gebroed wordt. De klimmers kunnen al beginnen met de opwarming. 

steenuil voor infobord0001.jpg

Steenuil, geen ruige maar ook meer dan de moeite waard om te beschermen.

30-04-17

Wielewaal-geel.

De teller staat ondertussen op iets meer dan 120 soorten voor de Fruitstreek. De 140 die ik voorop stelde lijkt haalbaar. Maar dan zal ik toch nog wat soorten moeten scoren.

Het meest blij was ik met een jodelende wielewaal deze morgen. Tijdens een zoektocht samen met Jos naar buizerdnesten (2 zeker gevonden en bezet) kregen we deze Afrika-toerist als bonus. Mijn vroegste ooit tot op heden.

Wielewaal Johan Seys.jpg

                                                                 Foto Johan Seys

Geler.

Wielewaal blijft voor mij een soort die lijkt op de verkeerde plek te zitten. Het mannetje is geel. En dan bedoel ik knalgeel. Als er een standaard zou moeten zijn voor wat nu eigenlijk geel is, dan is het geel van het mannetje wielewaal een zeer grote kanshebber. Dit in combinatie met pikzwarte vleugelpennen en staart vind ik dat je eerder thuishoort in een tropisch regenwoud of een Afrikaanse savanne tussen een horde buffels of zebra's. Maar neen, de wielewaal verkiest hier de hoge populieren in de beekvalleien om zijn nest op te hangen.

Want het nest is net als de vogel zelf een unicum. Ze hangen hun nest op aan een tak heel hoog in de bomen. De wijfjes die er in gaan broeden moeten niet echt besmet zijn met virussen als hoogtevrees of schommelangst. Ik veronderstel dat ze bij een stevige wind redelijk door elkaar geschud worden. Je zou voor minder gaan jodelen.

Verstoppertje.

Bij zo een opvallende gele kleur zou je verwachten dat je wielewalen makkelijk kan opmerken in die groene populieren. Maar dat valt dik tegen. Meestal blijft hun aanwezigheid enkel bevestigd door hun kenmerkende roep. De uren dat ik, met een stijve nek tot gevolg, heb zitten omhoog staren in een rij populieren zijn ontelbaar. De mooie waarnemingen van wielewaal door mezelf op één hand te tellen. Hun combinatie van knalgeel met pikzwart is blijkbaar de ideale manier om je te camoufleren in boomtoppen waar licht en schaduw zorgen dat je plots verdwijnt in het geheel. Jammer, want een wielewaal zien in al zijn glorie dat is iets wat je niet snel vergeet.

Wielewaal Danny Roobaert.jpg

Vrouwtje, iets minder spectaculair (Foto Danny Roobaert)