16-04-17

De ultieme kinderopvang.

Elk jaar hoor ik mijn eerste koekoek vanuit mijn eigen tuin. De welbekende roep klinkt als een oude bekende die goedendag zegt. Maar ik ben er zeker van dat heel wat andere bewoners van mijn achtertuin toch even verschrikt opkijken. Want hij is denk ik niet echt geliefd bij de rest van de vogelwereld. 

Strijd.

Hij is er gekend als "degene die zijn eigen naam roept". De kleine karekiet en de bosrietzanger kennen hem en doen er alles aan om zijn plannen in de war te sturen. Heggenmus en zelfs de kleine winterkoning weten wat er komen gaat en toch laten ze zich telkens om de tuin leiden. De gestreepte bedrieger moet zich echter blijvend bijscholen om zijn snode plan te laten lukken. De gekende trucjes van de foor zijn bij de meerderheid van de vogelkijkers wel bekend. Zo legt moeder koekoek een ei in het nest van hun kinderopvang dat verdomd veel lijkt op dat van de gastheer. Een duidelijk geval van Darwin's evolutietheorie. Over-over-overgrootmoeders bij de koekoeken legden willekeurig een ei en die hun eieren het meest op de gastheer leken overleefden. Die kozen dan dezelfde gastheer en zo verder en verder. Het jong kiepert zijn speelkameraadjes dan uit het nest om dan heel alleen over te blijven en alle voedsel binnen te krijgen. Logisch want het gaat om een stevige puber die veel rupsen nodig heeft om groot te worden.

koekoek ERwin Vissers.jpg

                                                                               Foto : Erwin Vissers

Koorzang.

Maar de strijd gaat verder. Zo moet je als je alleen in zo een nest zit anders gaan bedelen dan met zijn vier of vijven. Want de ouders stemmen hun aanvoer van voedsel af op het tempo dat de jongen bedelen. De koekoek lost dit op door het jong te laten bedelen met een geluid dat lijkt op een heel nest met jongen. De pleegouders denken dat ze een hele kroost hebben zitten en steken in een snel tempo het bedelende jong voedsel toe. Niet wetende dat ze het telkens in dezelfde opengesperde snavel steken. Slim tegen slim, een nooit ophoudende strijd.

koekoek Wils Herwig.jpg

                                                                              Foto : Herwig Wils

Sperwer.

Eenmaal de koekoeken zijn aangekomen in mijn local patch hier achter mijn huis zie ik er soms wel eentje overvliegen. En dan merk je pas hoe veel ze lijken op een sperwer. De overeenkomende strepentekening op de borst en buik en de op roofvogels lijkende vleugels. Volgens een theorie die ik ergens las probeert de koekoek op deze manier zijn gastheer aan te zetten om te alarmeren waardoor hij zijn nestplaats vaak prijs geeft. Dan kan mevrouw koekoek als de moedige kleintjes proberen die indringer te verjagen haar ei deponeren in hun nest. Waarna ze telkens een triomfantelijke roep laat horen om weer een geslaagde adoptie te verkondigen. Boeiende vogels die ik elk jaar weer met plezier hun eigen naam hoor roepen aan mijn achterdeur. Welkom terug.

Koekoek Van Bogaert Erik.jpg

                                                       Foto : Erik Van Bogaert

09-04-17

Rondje bosuilen.

De eerste pulli voor dit jaar zijn een feit. Een controle van onze bosuilenkasten samen met Etienne leverde twee bezette kasten op met in totaal 4 geringde pulli. De rest van de kasten waren leeg en eentje hing op half zeven als een gevolg van de storm. Deze hebben we (met een stijve arm voor mij als gevolg) naar de auto gedragen. Waarom maken ze die kasten ook zo verdomd groot, denk je dan.

IMG_0568.JPG

Donzig triootje.

Boerenzwaluw.

Ook blij was ik met mijn eerste boerenzwaluwen voor dit jaar. Een groepje van vijf kwetterende vogels verwelkomden mij toen ik in Bernissem de dijk opwandelde. Leuk welkom.

Maar minder leuk waren de volgende geluiden. Twee crossmotors reden zonder enig respect voor de op dat moment daar rustende of zelfs broedende vogels (er zitten daar minstens 2 kieviten op eieren momenteel) op volle snelheid door het wachtbekken. Ongelofelijk en zeer frustrerend om dit te zien.

bernissem moto's0001.jpg

Grijskopje.

Zaterdag vroeg uit de veren om de ondertussen door half vogelkijkend Vlaanderen bekende plek voor grijskopspecht te gaan bezoeken. Na meer dan een uurtje rijden kwam ik net na zonsopgang op de bewuste plek aan. Een groot woud met veel hoge beuken. Dat wordt even zoeken vrees ik. Maar vol goede moed stap ik met mijn tele op mijn rug de wandelweg af. En nog geen 400 meter verder hou ik even halt. Want tegen een paal die duidelijk dient om roofvogels even rust te gunnen hangt een specht. Even met de verrekijker bekijken welke het nu juist is. Jawel, een grijze kop en een rood petje. Daar zit verdomd "mijn" grijskop al in vol ornaat. Snel de telescoop van mijn rug gehaald en dan kan ik enkele minuten genieten van een prachtig mannetje grijskopspecht. Voor een foto vindt hij het iets te vroeg en iets later verkiest hij een goede roepplek hoog in één van de beuken. Een hevig hakkende zwarte specht en de zingende fitissen zijn mooi meegenomen.

640px-Седой_дятел.jpg

Op de terugweg heb ik dan weer een bezoek gepland aan een bosgebied waar de dag voordien twee raven werden gemeld. In Vlaanderen heb ik deze zwarte rakkers nog niet mogen aanschouwen. Een tochtje met de auto langs een aantal veldwegen levert buiten wat veldleeuweriken en gewone kraaien voorlopig niets op. Dan maar even een wandeling in het bos maken en luisteren of ik de kenmerkende roep niet hoor. Niet dus. Als ik terug aan de wagen kom zie ik dat er nog iemand op zoek is naar de raven. Net toen ik mijn materiaal wou inladen zie ik dat mijn compagnon enkele vogels in het vizier heeft. En even later hoor ik de duidelijke kroel-kroek roep en een zicht op de wigvormige staart en een paar spectaculaire acrobatentoeren tijdens de vlucht maken de waarneming volledig. Raaf op mijn Vlaamse lijst (maar net, want de grens was vlakbij). Dat noemen ze een vruchtbare voormiddag.

 

02-04-17

Plagiaat op de 5de.

De voorbije dagen hoorde ik het gekende deuntje weer van de geelgors. Onmiskenbaar en makkelijk te onthouden. Want het is gewoon het begin van de 5de symfonie van Beethoven.

Geelgors Niels Jorritsma.jpg

Foto Niels Jorritsma

CD.

Maar wie heeft er nu hier plagiaat gepleegd ? Onze geelgors ? Ik twijfel er sterk aan. Want tot op heden heb ik nog nooit een geelgors gezien met een cd-speler op zijn rug. Dus lijkt het mij sterk dat meneer de geelgors eerst een cd is gaan kopen met het klassieke werk van Beethoven. Om nadien te beslissen om vanaf dan de gekende intro als zijn lijflied te gebruiken.

Ik denk eerder dat Beethoven tijdens een wandeling in maart plots bleef stilstaan om naar een gele zanger in een houtkant te luisteren. Hij sloeg het melodietje op op zijn smartphone om het nadien in zijn studio te laten horen aan zijn producer. Die heeft dadelijk door dat het een hit gaat worden en laat dan ook dadelijk die gekende noten patenteren in een compositie. Niet helemaal historisch correct. Maar voor mij is het heel duidelijk wie er wie zijn liedje heeft gepikt.

Geelgors Chris Melis.jpg

Foto Chris Melis

Royalties.

Onze geelgors heeft er alvast niet veel aan overgehouden. Op zijn bankrekening zien we geen enkel spoor van enige royalties vanuit de entourage van Beethoven. En ook praktisch heeft onze gele componist er niet veel aan overgehouden. Want geelgors gaat steil bergaf en staat ondertussen op de lijst van soorten waar ze best niet opstaan. Elk jaar horen we minder 5de symfonieën in het veld. Deze keer niet de fout van anderen. Want geelgorzen overwinteren in ons landje. Het grote knelpunt is het verdwijnen van kleine landschap elementen in ons akkerlandschap. Hagen, houtkanten en taluds met ruigtes worden omgehakt en ondergeploegd. Met een dramatische terugval van een schitterende akkersoort tot gevolg. Beethoven draait zich om in zijn graf.

Geelgors Fred Vanwezer.jpg

Foto Fred Vanwezer

Geelgors J De Cock.jpg

Foto J De Cock