05-06-17

Onder vuur.

Druk, druk, druk. De laatste reeks steenuilkasten moeten nog opnieuw bezocht worden. En de eerste reeks torenvalkenkasten werd al geringd. Opmerkelijk is het feit dat er hier nog heel wat koppels met kleine jongen en vooral eieren zitten. Terwijl mijn collega's overal al stevige pulli kunnen ringen. Zit daar regionaal een verschil op ? Weer een vraag bij over torenvalkjes op mijn lange lijst.

En ondertussen zitten verschillende buizerds ook met jongen op hun nest. Dus die doen we er dan ook maar even tussendoor bij. 

Onbegrijpelijk.

Tijdens één van de controles werden we echter getrakteerd op minder leuk nieuws. Bij aankomst vlogen de adulte vogels beiden uit de nestboom. Maar we zagen heel weinig beweging op het nest. Omdat we dit nest al een aantal jaren met succes hebben gecontroleerd besloot Etienne om toch naar boven te klimmen. Maar daar trof hij een leeg nest aan. En wat nog erger was, duidelijk kogelinslagen in de takken vlak bij het nest. 

Gelukkig komen we het niet meer zo heel vaak tegen. Maar hier was een idioot bezig geweest om dit broedsel te verstoren en de broedvogels proberen te liquideren. Er blijken toch nog altijd pipo's te bestaan die de arrogantie hebben dat zij de natuur moeten regelen. En in hun stompzinnige gedachtengang elke wet en regel aan hun laars lappen. Niet te geloven. Wij hebben alles doorgegeven aan de boswachters van ANB die beloofd hebben het nodige te doen om dit in de toekomst te voorkomen. Hopelijk lukt het hen.

Oscars.

Dan zijn we ook weer eens een dagje Vincent gaan vervoegen in de Oostkantons. Deze keer niet om nesten van rode wouwen te zoeken. Maar wel de adulte vogels te gaan ringen. Dit lukte vrij goed en we konden dan ook deze majestueuze jagers van dichtbij aanschouwen. Een unieke ervaring die we hopelijk nog jaren mogen beleven.

Opvallend is wel hun prachtig afleidingsgedrag. Ze spelen "eet me niet op want ik ben al lang dood". Een zeer dramatische voorstelling waarbij ze al hun acteerlessen uit de kast halen om hun belagers te misleiden. Vleugels slap laten hangen, tong uit de mond en zo stil mogelijk zijn. Echt oscar-waardig. Ze vergeten wel hun mooie gele ogen te sluiten. Maar over details gaan we niet vitten.

DSC07040.JPG

"Ik ben dood" speelt deze rode wouw overtuigend.

DSC07070.JPG

Op de tweede plek een koppel kunnen strikken.

Energie.

Ondertussen werden alle kasten van torenvalken één keer bezocht om na te kijken welke nu bezet zijn en welke niet. Met behulp van een camera gaat dit vrij snel. En onderweg komen we dan wel eens de eigenaar van de plantage en meestal ook de desbetreffende nestkast tegen. Het resultaat is meestal een gezellige babbel. 

En deze keer kreeg ik van één van hen zelfs uitgebreide complimenten over onze inspanningen om torenvalken te helpen met nestkasten. Een stevige schouderklop die mij heel veel deugd deed. En om dan diezelfde avond een berichtje te zien binnenkomen op facebook. Waar een andere fruitteler heel fier en opgetogen een foto post van een torenvalkje op hun nestkast. Dat doet mij dan heel veel plezier en geeft mij de energie om verder te gaan met het opvolgen en ringen van vogels. Dat voorvalletje met het verstoorde nest doet dan al iets minder pijn.

Common_kestrel.jpg

Mijn favorieten, torenvalkjes.

 

28-05-17

Donzig weekend.

Een lang weekend eind mei is welkom want het is druk, superdruk. De steenuiltjes zitten te wachten op een ring, de torenvalken broeden volle bak hun eitjes uit en de buizerds zijn al bezig met schijtsporen te maken rond hun nesten. Dus we weten wel wat ons te doen staat de komende dagen en weken.

Lief.

Dus twee dagen in goed gezelschap de nestkasten van mijn "koat-uilen" gaan afrijden. Op heel wat plaatsen zaten er al ringbare jongen in de kasten. Maar ook hier en daar kleine pulli en zelfs nog eitjes. "Die zullen we niet meer uitkomen" is dan mijn eerste reactie. Maar deze morgen in een kast waar ik tot op heden nog geen resultaat had dan plots na drie controles waarvan de twee vorige eieren, plots drie donzige jongen. Super. De teller staat op iets meer dan 90 geringde pulli. Maar of ik de 130 van vorig jaar kan overtreffen daar vrees ik toch wat voor.

steenuil donsjong0001.jpg

Ze zijn zo lief meneer. (Foto Jos Reekmans)

Royal.

En dan twee dagen naar de Oostkantons om onze Waalse vrienden een handje te gaan toesteken. Zij ringen elk jaar heel wat nesten van rode wouw. Een iconische soort die het in die regio echt wel goed doet. En daarom gaan we graag met onze klimmers daar ook even helpen. We deden op twee dagen een tiental nesten en ringden toch zeker 15 pulli. Iets moeilijker en spectaculairder dan steenuiltjes. Maar gelukkig heb ik daar mijn trouwe klimmers Etienne (die deze keer alle nesten voor zijn rekening nam) en Gert voor. 

klimmer0001-4.jpg

Etienne ging 10 keer de boom in. (Foto Carine Richerzhagen)

En tussendoor is het genieten van die geweldige regio. Landschappen die je stil maken, soorten die je doen opkijken (zwarte ooievaar, grauwe klauwier, fluiter, zwarte mees) en vriendelijke en behulpzame bewoners. Op één plek kwamen de eigenaars van de grond even langs om te kijken wie die rare kerels waren die in hun weides rondliepen. En hun kroost ging dan ook graag met de kroost van de rode wouw even op de foto. Public relations en ringwerk horen zeker samen.

DSC_4269.JPG

En fier dat ze waren. (Foto Carine Richerzhagen)

Spotvogel.

En dan het weekend namiddag afgesloten met een extra portie publiciteit voor het ringwerk. Op vraag van De Herk Heers gingen we met een 15-tal wandelaars op pad (onder een stevig zonnetje). Thema van de tocht was "ontmoeting met de steenuil". Onderweg met (hopelijk genoeg) enthousiasme verteld over onze steenuiltjes en hun andere uilen-neefjes en nichtjes. En Louis was zo vriendelijk om één nestje voor de geïnteresseerden te komen ringen. Het was duidelijk dat dit heel wat bijval had en aan de vragen en reacties te horen was iedereen heel tevreden. 

Dat we dan ook nog even een spotvogel konden beluisteren onderweg was mooi meegenomen. Zo is soort nummer 128 voor dit jaar dan binnen. Dat ik die groep van 90 vale gieren die werden gezien rond Luik niet heb gezien is dan maar een heel klein smetje op een voor de rest schitterend lang dons-weekend.

IMG_2847.JPG

Ster van de wandeling, het steenuiltje. (foto Jos Reekmans)

21-05-17

We dragen een steen(uil)tje bij.

We zitten momenteel weer volledig in steenuiltjes-modus. Zaterdag gestart met de controles van mijn nestkasten na een paar berichtjes van collega's met beelden van al redelijk grote jongen. Oeps, hoog tijd om de E-ringen uit de kast te halen en op pad te gaan.

En het was inderdaad hoog tijd. Verschillende nestkasten met al stevige jongen die mij al met grote ogen aankeken als ik het deksel open deed. En die mij al een paar stevige schrammen bezorgden tijdens het ringen. Eigen fout, want ik had er maar eerder aan moeten beginnen. Minder leuk waren verschillende plekken waar de nestkasten (denkelijk na de storm) verdwenen waren of op half zeven hingen. Maar de leukste vondst was een nieuw broedsel in één van de laagstamplantages. Het was toch al weer een paar jaar geleden dat we daar huurders voor vonden. Een gezonde vierling was aanwezig. Een kwartetje laagstam-uiltjes erbij.

steenuil0001-4.jpg

Even lachen voor de foto zat er niet echt in.

Nog een verrassing was een nestje kauwtjes in één van de nieuwe nestkasten. Blijkbaar vinden deze dat model ook wel leuk. Wel even twee keer kijken als je dan de klep open doet en vier zwarte beestjes je met hun prachtige blauw-grijze ogen aanstaren. Dus die dan ook maar even van een ring voorzien. We maken van de gelegenheid een deugd. Een extra soort voor de bilan dit jaar.

7468634680_0a336631bf_b.jpg

Maar het hoogtepunt van de voorbije week was zonder twijfel een nieuwe soort op mijn life-list. Op maandagavond was ik een aantal uitnodigingen voor een geleide wandeling gaan bussen. Op de terugweg even mijn berichtjes gecheckt om dan te zien dat er in 't Vinne te Zoutleeuw een kleine geelpootruiter was ontdekt. Een paar dagen ervoor was er al eentje gezien in de Kalkense Meersen, maar dat vond ik toen net iets te ver om naartoe te rijden (we worden oud en lui nietwaar). Zou ik er nog naartoe rijden of toch de dag erna voor mijn werk even langs gaan ? Een nieuw berichtje dat ze het beestje vol in beeld hadden deed mij niet meer twijfelen. Alles in de auto gezwierd en in galop naar Zoutleeuw. 

Toen ik naar de hut wandelde waar hij moest zitten zag ik niemand staan. "Hij zal toch niet vertrokken zijn" dacht ik een beetje angstig. Maar toen hoorde ik stemmen vanuit de hut en zag ik een slanke steltloper druk foerageren samen met een paar tureluurs. Jawel, kleine geelpootruiter vol in beeld. In mijn haast had ik wel mijn adapter voor mijn gsm vergeten. Dus een foto maken zat er niet in. Maar geen nood, want daardoor kon ik extra genieten van het bekijken van deze voor mij nieuwe soort. Een kleine geelpootruiter, maar een groot genot. Lifer check !!!

1538.JPG

                                                                    Foto Erwin Hoebrechts.