03-09-17

Kiezen is de kunst.

Een vogelkijker heeft het niet makkelijk. Het is een voortdurende strijd van keuzes maken. Laat me dit even uitleggen. Er komt momenteel een boeiende maar aartsmoeilijke periode aan. De vogeltrek.

In de komende maanden kan je met manier van spreken elke vogel op elk moment op elke plaats tegenkomen. Misschien een beetje kort door de bocht. Maar het zijn schitterende tijden. En voor mij de periode waarin het heel moeilijk is om te kiezen wat we waar gaan doen. Kies ik om een dagje vogels te ringen ? Of ga ik toch maar langs op de telpost ? Of wordt het een bezoek aan een goed vogelgebied ? Als ik naar de telpost ga zie ik 's avonds op trektellen.nl dat ze in Maatheide een sperwergrasmus in de netten hadden. Zet ik mijn netten open dan lees ik 's avonds op waarnemingen.be dat er een zeearend over 't Vinne vloog. En ga ik een ochtend vogels kijken in de Maten dan krijg ik een berichtje van Pierre dat er een heleboel wespendieven over Oetersloven trokken. Kiezen lijkt telkens wel verliezen.

Maar niets is minder waar. Want elke keuze levert mij telkens weer leuke waarnemingen en ervaringen op. Vrijdag koos ik ervoor om een voormiddagje door te brengen op mijn ringplek. Bijna 100 vogels geringd waaronder mijn eerste  vuurgoudhaantje voor dit najaar. Schitterende beestjes. Zaterdag besloot ik dan om vogels te gaan kijken in de akkergebieden in onze regio. Doelsoort duinpieper en paapje. En het werd paapje. Verschillende waarnemingen van deze kleurige doortrekkers. Waardoor ik mijn jaarlijst voor de Fruitstreek op 137 zette. Een mooi mannetje noordse gele kwikstaart was een schitterende bonus. 

Ook was het die dag einde rust voor de muisjes. Eentje mocht mee op mijn trip om zo een eerste poging te ondernemen om torenvalken te vangen. En twee keer was het al bingo. Eerst een controle van een door Louis geringde pullus in Heers. Nu al uitgroeiend naar een mooi mannetje. En daarna kon ik een adulte man ringen in Herstappe. Het blijven mijn favorieten.

IMG_0954.jpg

Eerste torenvalk voor dit seizoen.

En zondag ging ik op pad met leden van onze vogelwerkgroep. Samen vogels kijken in Hollogne. Een leuke bende en heel wat vogels op ons lijstje. Bonte strandlopertjes, dwerggans en als prachtige afsluiter een overvliegende 1ste jaars slechtvalk. Met meer dan 40 soorten een geslaagde voormiddag. Blij dat we dit weer op gang hebben getrokken.

Neen, kiezen is bij vogels kijken nooit verliezen. De verkeerde keuzes maken is gewoon onmogelijk. Want elke keuze levert leuke waarnemingen op. En die "gemiste" soorten ? Die bekijk ik met plezier 's avonds op mijn computer en gun ik van harte aan de waarnemers van dienst. Het zijn extra puntjes op mijn spaarkaart.

IMG_0959.JPG

27-08-17

Mijn privé-merel.

Jazeker, ik heb mijn eigen merel. Ik heb haar voor het eerst ontmoet op 28 september 2014 toen ze nietsvermoedend in mijn netten vloog in Graeterbeemd. Ze was nog jong, heel jong. Genietend van haar 1ste jaar. En ondertussen hebben we elkaar al 7 keer ontmoet. Telkens op de dezelfde plaats en op dezelfde manier. Ze heeft een naam, ze heet 24Z25224. Niet dadelijk een romantische naam. Maar wel eentje waardoor ik haar feilloos uit al die andere soortgenoten kan halen. Maar dit jaar maakte ik mij zorgen over mijn eigen prive-merel. Want er ging het gerucht dat de merels met bosjes uit de lucht vielen en een gruwelijke dood stierven. Oorzaak zou het usutu-virus zijn. En daarom was ik ook zo opgelucht toen ik zaterdag 24Z2524 terug ontmoete op mijn ringplek. Gezond bengelend in één van mijn netten. Ze was er nog.

merel (2).jpg

Minder.

Je kan het niet ontkennen. Er zijn veel minder merels dan we gewend zijn. Ik mis de groepjes die normaal gezien elke morgen op het gazon op zoek zijn naar lekkere regenwormen. En ook tijdens het ringen is het goed te zien dat er minder zijn. Dit jaar kon ik er 12 vangen waarvan 9 1ste jaars en 3 adulte vogels. Voorlopig had ik slechts 2 terugmeldingen. Vorig jaar had ik bijna elke sessie één of meer merels in de netten hangen. In totaal 24 en 5 terugmeldingen van adulte vogels. Als je dit op grafiek bekijkt zie je dat in augustus dit jaar maar sporadisch vangsten zijn terwijl dit anders veel meer gespreid was.

Schermafbeelding 2017-08-26 om 15.12.19.png

Mager.

Mevrouw 24Z25224 heeft volgens mij niet echt last van het dodelijke virus. Want haar gewicht blijft mooi op peil. In 2015 zat ze op 88 gram in 2016 daalde dit licht naar 85gr en dit jaar zit ze terug op haar gewicht van 2015.

Maar als ik alle merels bekijk die ik gevangen heb krijg je toch een iets anders beeld. In 2015 was het gemiddelde gewicht van alle gevangen vogels 92 gram. In 2016 zaten ze zelfs iets boven de 100 gram. En dit jaar was een voorlopig dieptepunt met 88,92 gram. Mijn privé-merel is blijkbaar heel bewust bezig met haar gewicht en zit enkel dit jaar op het gemiddelde maar anders er een stuk onder. 

Gaan we de 1ste jaars vogels en de adulte vogels apart bekijken dan zien we dat bij de 1ste jaars dat verschil iets minder uitgesproken is (2015 90,27gr - 2016 96,65 gr - 2017 88,78 gr). Maar bij de adulte vogels dan weer duidelijker (2015 - 95,80gr - 2016 109,29gr - 2017 89,33gr). 

Voorzichtige conclusie van mijn mini-onderzoekje : er zijn veel minder merels en die er zijn hebben een belabberde conditie. Dus heb jij ook een prvé-merel in jouw tuin. Draag er zorg voor.

merel0001-2.jpg

20-08-17

De oude bieper-tijd.

Dit weekend kreeg ik via facebook een bericht over good old (figuurlijk bedoeld) Gerald die op een voor heel wat jong volk volledig onbekend programma uitleg gaf over de vogellijn. Pure nostalgie en tonnen vol herinneringen kwamen dadelijk bovendrijven.

Codetaal.

Dagelijks bellen naar dat nummer dat elke vogelaar uit zijn hoofd kende om te horen welke soorten waar gezien waren. En (heel af en toe) zelf een waarneming doorgeven. Maar die moest je eerst met je eigen codeboekje samenstellen met cijfertjes die overeen kwamen met nummers die dan vertelden welke soort het was, waar ze zat, hoe ze te zien was en meer van dat. En dan kreeg je als je tot de bende behoorde een echte bieper waar die code dan op verscheen. Het leek wel een geheime organisatie. Maar eentje met een nobel en vooral superleuk doel. Leuke soorten ontdekken, doorgeven en zien. De queeste (wat een boeiend woord) was toen zeker zo spannend als het doel zelf. Na de biep ofwel bellen naar de vogellijn ofwel de code ontcijferen met dat groene boekje (dat ik nog ergens moet hebben liggen). Soms moest je dan ook nog eens in een dikke atlas die altijd op de achterbank van mijn auto lag met een speciaal hiervoor ontworpen doorzichtig rasterblad de juiste locatie opzoeken. Wel zorgen dat de lijntjes van je blad goed lagen want anders zat je er zomaar een paar honderd meters langs.

Kilometers.

Op die manier heb ik indertijd massa's kilometers afgelegd. Kleinst waterhoen in Brecht. Op één week drie keer tot daar gereden voor we het koppeltje met jongen vlak voor onze voeten zagen voorbijlopen. Kleine vliegenvanger in de baai van Heist op een avondlijke rit op en terug van de kust. Nog net voor donker op foto kunnen zetten.

kleinevlieg-053.jpg

Steppevorkstaartplevier (veel punten bij scrabble) op respectabele afstand en toen nog gefotografeerd via digiscoping. Blij met een dubieuze foto terug naar huis rijden. En sneeuwuil op een tuinafsluiting in een drukke woonwijk ergens aan de kust (ben de juiste plaats kwijt) met fotografen op de slaapkamer van de vriendelijke bewoners. Schitterende tijden.

steppevorkblog.jpg

Het is die rechts onder.

Sneller.

Nu is alles veel sneller en kan je waarnemingen vanuit het veld in een split-seconde doorsturen met je GSM nadat je door je telescoop de vogel al even hebt gefotografeerd. Iedereen die dat wil is dan dadelijk op de hoogte want alle info komt netjes en met alle details binnen op jouw scherm. Via een andere app kan je de locatie alvast doorgeven aan je GPS die je feilloos tot de plek loodst waar het vogeltje nog geen uur geleden werd ontdekt. Enkel minuten later staat alles met toeters en bellen op het wereldwijde net zodat zelfs een inwoners van een godvergeten eilandje in een grote oceaan kan meegenieten van die belangrijke ontdekking in het verre België. Een stuk efficiënter en makkelijker dan al dat gedoe met die telefoon, bieper en codeboekje hoor ik jullie luidop denken.

En toch denk ik met heimwee terug aan die schitterende tijd. Het had zijn charmes, dat is het minste wat ik er van kan zeggen.