25-03-18

Pere peregrinus is aangekomen.

Na meer dan 10 jaar hopen en bidden en kaarskes branden in de basiliek aan wiens toren wij een nestkast mochten hangen is het eindelijk (hopelijk) zo ver. Een koppel falco peregrinus of beter gekend als de slechtvalken heeft "onze" nestkast uitgekozen als hun toekomstige verblijfplaats. Dit na een aantal korte pogingen die telkens op een sisser uitliepen. Maar nu lijkt het menens te zijn.

Populair.

Al een paar weken kregen we meldingen binnen van grote roofvogels die als meeuwen krijsend over het oude centrum van de oudste stad van Vlaanderen cirkelden. Dus drong een georganiseerde inspectie zich op. De nestkast bleek jammer genoeg voorlopig nog leeg te zijn maar zowel een mannetje als een vrouwtje slechtvalk was kekkerend en prooi-etend aanwezig op de toren. Weer een vals alarm of zou het dit keer dan toch bingo zijn ?

De Tongerse bevolking was duidelijk wild enthousiast en sprak ons om de haverklap aan over hun (zo snel gaat het) slechtvalken op hun basiliek. Wij bleven echter nog heel bescheiden in ons enthousiasme omdat het vrouwtje een jonge vogel bleek te zijn die normaal gezien nog niet aan een gezinnetje of eitjes denkt. Ze zit als het ware nog in haar pubertijd. Maar je weet maar nooit, want onze pubers worden ook steeds vroeger volwassen.

Ontucht.

Toen ook nog eens bleek dat beide vogels een kleurring rond de poot droegen was voor ons het hek helemaal van de dam. Na een paar individuele acties werd besloten om in groep onze slechtvalken aan een grondig onderzoek te onderwerpen. Gewapend met telescopen en lange telelenzen palmden we deze namiddag het plein aan het gerechtshof in met een goed zicht op die kant van de toren waar de nestkast is geplaatst. Op die manier kon al gauw de ring van het mannetje worden ontcijferd. Het vrouwtje maakte de klus iets minder makkelijk. Dit omdat ze haar ring niet zo makkelijk liet zien. En toen dat toch even gebeurde bleek die redelijk vuil te zijn. Tijdens het observeren voelde ik de vragende ogen van de voorbijgangers in mijn rug priemen. En door de durvers werden we aangesproken waar we toch wel zaten naar te kijken. Telkens werd onze uitleg op met een heleboel enthousiasme onthaald. Zeker als de vragende partij ook even kon meegenieten van deze prachtige vogels door een van de telescopen.

En dan kwam er het verlossende moment. Op een plekje tussen twee in de verte starende engelen hoog op de toren voltrok zich een met het nodige gekekker van het opgewonden paartje vergezelde paring. Het teken dat dit koppeltje op zijn minst deze locatie ooit zal gebruiken om een gezinnetje te stichten. En wie weet misschien al dit jaar. Ik moet toegeven dat dit voor mij de eerste keer was dat ik blij ben met het aanschouwen van ontucht in een kerkelijke sfeer.

(foto's : Carine Richerzhagen)

DSC_4911.JPG

Moeder pereginus verlaat de nestkast.

DSC_5011.JPG

Vader peregrinus fier op zijn nieuwe thuis.

DSC_5269.JPG

Mannetje in vlucht met duidelijk de kleurring.

Commentaren

Ongelooflijk, geduld wordt beloond. Felicitaties

Gepost door: Bils Martin | 25-03-18

Reageren op dit commentaar

Ongelooflijk, geduld wordt beloond. Felicitaties

Gepost door: Bils Martin | 25-03-18

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.