18-02-18

Ne pallas is ook nie alles.

Een mager weekendje wat betreft aantal vogels en soorten. Maar voor mij toch eentje om te onthouden. Want ik kon een nieuwe soort toevoegen aan mijn Fruitstreek-lijst. En dat gebeurt niet vaak.

Koning.

Op 12/2 kwam een melding binnen van een bladkoning op het vliegveld te Brustem. Een leuke soort, zeker als waarneming in het veld. Maar enkele dagen later kwamen er nog foto's binnen en bleek het om de nog zeldzamere pallas' boszanger te gaan. Een kruinstreep en een bleke stuit maken in dit geval een wereld van verschil. De 2de waarneming voor Limburg voor deze soort. Dat is zeker een zoektochtje waard.

Dus vrijdagmorgen richting Brustem waar bij aankomst al een paar collega vogelkijkers rondliepen. Maar voorlopig hadden zij nog niets gevonden. Alles wees uit dat het geen simpele opdracht zou worden. Een vogeltje van pakweg 6 gram in een houtkant van enkele honderden meters lang met genoeg kreupelhout om een struisvogel in te verstoppen. Na een uurtje haakten er al een paar af wegens werkverplichtingen. Gelukkig kwam er nog wat hulp bij. Maar buiten ronkende automotoren, opstijgende vliegtuigjes en een paar vuurgoudhaantjes bleef de buit pallas-loos. Iets na de middag, na goed drie uur vruchtloos zoeken besloot ik om de zoektocht te staken met de vuurgoudjes als troostprijs (trouwens ook een nieuwe jaarsoort). Ondertussen kregen we het gezelschap van twee Waalse vogelaars. En net voor ik bij mijn wagen was klonk de verlossende "ici, ici". De pallas was teruggevonden. En liet zich dan enkele keren schitterend bekijken. De nieuwe Fruitstreker was een feit.

pallas0001 08.29.06.jpg

Pallas' boszanger (Foto Andre Gaens, één van de ontdekkers)

Meppel.

Maar de hoofdreden dat het aantal waarnemingen dit weekend zo beperkt bleef was vooral een uitstap naar het Nederlandse Meppel. Bijna 300 km enkele reis om naar de bijeenkomst van een Vogelwerkgroep te gaan. Er zijn mensen al voor minder bij een psychiater geweest. Het feit dat ik alleen in de auto zat was voor mij een extra reden om aan mijn trip te twijfelen. En wat doe je dan zo lang alleen in de wagen ? Buizerd tellen langs de autoweg (het waren er 18). En luisteren naar de hits van de jaren 80. 

Wat was mijn excuus voor deze gekke ingeving ? Wel, dat het ging om niet zomaar een Vogelwerkgroepje. Werkgroep Roofvogels Nederland is een fenomeen in vogelkijkend Nederland. Met een hoop leden, enkele kleppers aan het roer (waaronder vogelaarsicoon Rob Bijlsma) en een Landelijke Dag die een rit van 3 uur meer dan waard is. Het leverde mij een heleboel leuke lezingen en nieuwe info op, enkele boeiende gesprekken met roofvogelkenners en een hoop boeken voor in mijn kast thuis. Dit blijft voor mij een jaarlijkse uitstap die met stip in mijn agenda staat.

WRN0001-2.jpg

Mijn boeken-buit, leesvoer voor druilerige dagen.

De lezingen waren weer van heel hoog niveau. Zo kwam ik te weten dat rode wouwen houden van de rommelige manier van leven van onze Oost-Waalse mede-Belgen. Dat grauwe kieken zot zijn van Afrikaanse sprinkhanen. Dat fotografen liever een vale gier "schieten" dan een steppekiek. Dat om een Afrikaanse Vechtarend te ringen je een kieken nodig hebt. Dat de Zoetermeerse Slechtvalken bij het uitkiezen van één van de vier aangeboden nestkasten die kiezen waar je de langste ladder voor nodig hebt. Dat bruine kiekendieven die in graan gaan broeden misschien al een poging in riet achter de rug hebben en dat we er eigenlijk niks van weten. En dat de Nederlanders er voor gaan zorgen dat er de komende jaren een zeearend in België zal komen broeden. En vooral dat mijn passie voor roofvogels er eentje is die nog lang zal blijven bestaan.

Commentaren

Een boeiende passie...

Gepost door: Gidsjoris | 19-02-18

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.