21-01-18

Jedi Master(tje).

Met net geen 8000 geregistreerde vogels mag ik zeker niet klagen. En dit gespreid over 81 soorten waarvan 67 in de Fruitstreek. Wel bijna allemaal "gewone" soorten. Hoewel dit natuurlijk relatief is. Bij onze vogels is er niets gewoon.

Pool.

Er kwamen 6 nieuwkomers bij. Waaronder een reeksje meeuwen dankzij een bezoek aan een compostbedrijf in Lixhe. Wie denkt dat een vogelkijker steeds vertoeft in prachtige natuurgebieden, eeuwenoude bossen of idyllische landschappen zal vaak ontgoocheld worden. Want soms moet je op zoek gaan naar leuke soorten op de meest bizarre plaatsen. Dit bedrijf in een afgeleefd en groezelig industrie-gebiedje vlak over de taalgrens is een magneet voor vogels. Meeuwen, om meer precies te zijn, massa's meeuwen. Gekend bij heel wat vogelkijkers uit de buurt en een locatie die al kleppers opleverde als Kleine Burgemeester, Ringsnavelmeeuw en Franklins meeuw. Die laatste slaagde er in om tijdens meerdere bezoeken van mij vorig jaar mooi uit beeld te blijven. Dus het gebied is mij nog iets verschuldigd. 

Vanaf de kade met een ijzige wind kon ik de grote groep meeuwen mooi afspeuren. Het in en uitrijden van vrachtwagens leverde telkens een bijkomende wolk meeuwengeweld op. Zo blijf je lekker bezig. Kokmeeuwen in grote getale, zilvermeeuwen in alle leeftijden en daartussen is het zoeken naar die opvallende en afwijkende exemplaren. En die waren er, kleine mantels en pontische meeuwen. Die laatste opvallend witter en smaller van kopvorm. Ik zou de kenmerken graag opnoemen. Maar het kenmerk waar ik ze op die plek meestal mee determineer is de kleurring die ze aanhebben. Ik wil daar niet flauw over doen. Soms mag je als birdwatcher ook een beetje opportunistisch zijn.

En die aflezen vind ik heel vermakelijk. Want die ringen vertellen je dadelijk veel meer over dat beestje dat je in je kijker zit te begluren. Zo kon ik een zilvermeeuw ontdekken die in Duitsland werd geringd. Evenals een pontische van onze oosterburen. En verder twee pontische die ooit in Polen werden gevangen om er een gele kleurring aan te knijpen.

G_38A6999.jpg

Pontische, de kenmerken zijn… een gele kleurring.

Tom.

Vandaag tegen beter weten in toch met één van mijn muizen op zoek gegaan naar torenvalkjes. Hoewel ze mij de voorbije maand meestal het nakijken gaven dacht ik toch nog eens een poging te doen. En deze keer dan toch met succes. Twee adulte mannetjes hun ogen waren groter dan hun verstand (of hoe was dat spreekwoord alweer) en lieten zich vangen. Eentje ongeringd en eentje door een Waalse collega-ringer al gevangen in 2016 op net dezelfde plek.

Zaterdag was het dan weer steenuiltjes-time. Met een miezerig weertje ideaal om de nestkasten te controleren. De zeven gecontroleerde uiltjes deden mij veel plezier. Maar belange niet zo veel als het feit dat ik niet alleen op pad moest. Want ik kreeg het gezelschap van Tom. Een enthousiaste en leergierige jongeling die heel veel interesse heeft in het ringwerk. Zo veel dat hij er aan denkt om op termijn zelf een vergunning te verwerven. Mijn allereerste leerling. Wat een eer. Hopelijk slaag ik er in om hem ook tot de birdaholics te bekeren en lever ik zo wat bij aan ons ringwerk. Op die manier voel ik mij een beetje zoals een jedi-master, een heel, heel klein beetje.

1.jpg

Ik lijk er zelfs een beetje op vind ik.

De commentaren zijn gesloten.