10-12-17

Super-Mickey.

Ik ben een kluns, Neen, verbetering, ik ben een grote kluns. Vanaf het moment dat ik activiteiten moet doen waar fysieke vaardigheden of gereedschap aan te pas komt loopt het meestal mis. Als ik aankondig thuis dat ik even in de tuin ga werken of één of andere constructie in elkaar ga prutsen legt mijn echtgenote het nummer van de spoeddienst alvast binnen handbereik. En ik kan deze beweringen staven met harde bewijzen. Er bestaat een lijstje van mijn blunders. En daar heb ik er onlangs nog eentje aan toegevoegd.

Momenteel ben ik volop bezig met het ringen van mijn favoriete soort, torenvalkjes. Dit gebeurt met een val waarin een muisje zit als lekker hapje voor de vogel die ik wil ringen. De gevolgde procedure is meestal dezelfde. Torenvalkje vinden, val uitzetten, torenvalkje vangen (als hij dat wil), uit de val halen, ringen of ring controleren, leeftijd en geslacht bepalen, vleugel meten, wegen, terug loslaten, alle materiaal terug inladen en naar de volgende op zoek. En bij die voorlaatste stap ging het die keer mis. 

IMG_1346.JPG

Een gevangen torenvalkje net voor het loslaten.

Ik kwam aan bij mijn volgende torenvalk en toen ik de val wilde pakken om uit te zetten bleek die nergens te bespeuren. Laten staan bij de vorige vangst! Dus snel terug gereden waar inderdaad de val nog stond. Maar niet zoals ik ze voor ogen had. Ze stond volledig "paraplu" en het kooitje waar mijn "Mickey" in zat was zo goed als volledig plat. Ik was er dus gewoon bij het achteruit rijden los over gereden. Ik ben dus een grote, héél grote kluns.

Maar mijn eerste reactie was niet "verdomme mijn kooi stuk", maar wel "hoe is het met Mickey?". Want ik heb ondertussen toch, als je zo de ganse dag rondrijdt samen in de auto, een soort band opgebouwd met mijn muisjes. Ik betrap er mezelf op dat ik aan hun vaak vertel wat ik allemaal wel meemaak met die moeilijke torenvalkjes die niet willen meewerken.  Ik geef mijn vier mouse-ketiers ook de beste zorgen. Een mooi en proper hokje en elke dag een lekker appeltje of broodje. Er zijn soortgenootjes die het met minder moeten stellen. En nu rij ik toch wel over één van mijn beestjes dacht ik.

Maar gelukkig bleek Mickey aan de dood ontsnapt. Ze (of hij) zat mij vlak naast het kooitje met zijn kleine kraaloogjes aan te staren. Het kooitje stond aan de zijkant een beetje open. Het leek wel of ze met superkrachten de ijzeren staven had opengebroken om er uit te raken. Toen ik dichterbij kwam huppelde ze vrolijk het gras in. Net of ze nog even afscheid wou nemen voor ze de wijde wereld introk. Gelukkig.

Ik zal het dus met één mouse-ketier minder moeten doen. En die kooi ? Die werd vakkundig hersteld. Mijn echtgenote had wijselijk gezegd dat Rob dat maar moest doen uit vrees dat ik anders mogelijk weer richting spoed kon rijden. Ik volgde netjes die raad op en ze werkt nu opnieuw perfect. Met vijf gevangen torenvalkjes gisteren is dat alvast bewezen. Op dat gebied ben ik dan toch niet zo een grote kluns.

IMG_1341.JPG

De herstelde val en het verklunste kooitje.

Commentaren

Delegeren is ook een kunst!

Gepost door: Robert Croes | 10-12-17

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.