12-11-17

Witter dan wit.

great-egret-14943384953Iy.jpg

Het blijft voor mij telkens toch weer wennen. Rondrijdend in akkergebied plots een witte, opvallende vogel zien op een pas geploegd of geoogst akker. Blauwe reigers, die ben ik al een tijdje gewoon. Maar zo een hagelwitte rakker met zijn lange gele snavel is telkens weer even opnieuw de kijker voor mijn ogen zetten. En dankzij de stilaan oprukkende winter zijn ze weer present. Gelukkig.

Nog niet zo heel lang geleden was zo een waarneming groot nieuws voor vogelkijkend Vlaanderen. Maar tegenwoordig hoort zijn ontdekking niet meer in deze categorie thuis. Ze zijn vrij algemeen. Een status die bij veel vogelkijkers er toe leidt dat ze de waarneming zelfs niet meer noteren. In gebieden met wat grotere vijvers zitten er in de wintermaanden tientallen wit te wezen. Niets bijzonder.

Maar persoonlijk weiger ik om ze vrij algemeen te vinden. Voor mij is een ontmoeting met een grote zilly nog altijd een euforie-momentje. Inderdaad "grote zilly", want een algemene soort krijgt vrij snel een koosnaampje. Of om het in iets stoerdere gangstertaal te zeggen, een nick-name. Wij hebben in ons vogel-repertoire trouwens niet zo heel veel hagelwitte vertegenwoordigers. Als ik even diep nadenk geen enkele eigenlijk. Tenzij een freaky beest dat als albino door het leven sukkelt. En dan vergeet ik even bewust onze zwaantjes en dan bedoel ik niet die op een zware motto die ik liever niet achter mij aankrijg. De leden van deze drijvende familie is inderdaad redelijk wit. Maar toch niet witter dan wit zoals mijn grote zilly. Ze komen er dichtbij. Maar net niet wit genoeg. Daarom blijft voor mij een ontmoeting met mijn grote zilly verre van vrij algemeen. Neen, die is voor mij elke keer weer bijzonder. Bijzonder wit.

Post een commentaar