23-10-17

Velden zonder helden ?

Na een samenkomst van akkervogel-specialisten was het toch even slikken voor mij. Een niet zo prettige boodschap nam ik terug mee op mijn met 55 minuten vertraging vertrokken treinrit. Wat ooit begon met een project met de titel "Van stakkers van de akkers, naar helden van de velden" leek niet echt de goede kant uit te gaan. Gaan we naar velden zonder helden ?

Grauw.

Wat ik nu wel weet is waarom ze een grauwe gors nu grauw noemen. Want ik vond dit totaal ongepast. Toegegeven, het is niet het kleurrijkste beestje uit het gamma, maar om er dan de term grauw op te plekken vond ik er toch over. Zijn rinkelende zang is alles behalve grauw. En het feit dat hij de regio waar mijn vogelwerkgroep actief probeert te zijn uitkiest als één van de weinige kerngebieden in zijn bestaan vind ook bewonderenswaardig. Neen, grauw verdient hij niet. Maar nu weet ik dat het niet om zijn uiterlijk, zang, gedrag of keuzes gaat. Maar om het feit dat zijn toekomst grauw is. Heel grauw.

grauwe gors0505-4.JPG

Rinkelende grauwe gors, binnenkort verdwenen ?

Zijden draadjes.

Er werd door tal van sprekers een niet zo prettig beeld geschetst van de toekomst van onze akkervogels. En de grauwe gors stond bovenaan de lijst van potentiële slachtoffers. Een wetenschapper plakte er zelfs een voorspelling op, twee jaar kreeg onze rinkelende gast nog van hem. Het gaat dus niet goed met onze akkervogels, maar ik denk dat die boodschap al was doorgekomen. Zijden draadjes, niet opengaande parachutes, mirakels, vrije val,… allemaal termen die op de slides passeerden tijdens  meerdere betogen. 

En wie is de schuldige van al dit onheil ? Natuurlijk denken we dan dadelijk aan de landbouw. Maar is die individuele boer dan de gebeten hond. Ik denk het niet. Want ook zij zijn het slachtoffer van deze malaise. Ook hun aantallen kunnen worden besproken met dezelfde termen. Boeren worden ook een bedreigde soort. De grote schuldige is het totale landbouwsysteen in onze lage landen (en in ganse de "beschaafde" wereld). Op één van de beelden werden alle landen waar landbouw werd bedreven gerangschikt naargelang de intensiviteit van hun manier van landbouw bedrijven. België stond op een beschamende 2de plaats net achter Ierland. En Nederland, een natie waar wij als Belgische akkervogelvolgers toch naar opkeken, staat daar maar één plaatsje achter. Kortom onze landbouw is klote-intensief en de boeren hebben de keuze, meedoen of oprotten. De Boerenbond, gesteund al dan niet openlijk door de politiek, houdt dit systeem met alle middelen in leven. En het interesseert hun geen zak dat die akkervogels uit het landschap verdwijnen. Een landschap dat trouwens ook stilaan zelf verdwijnt.

Hoop.

Moeten we dan alle hoop opgeven ? Neen, zolang er vogeltjes zijn is er hoop. En het feit dat landbouwers, jagers en bedrijfsplanners wel op de afspraak waren op het symposium geeft aan dat er heel wat mensen zijn die wel iets geven voor die akkervogels of de natuur er rond. We gaan gewoon het systeem moeten veranderen. En dat kan alleen van onderuit. En er is nog heel veel werk aan die winkel. Locaal produceren en kopen, anders kopen en consumeren. De vraag van één van de deelnemers wie van de aanwezigen in de zaal zelf bio of lokaal koopt deed heel wat mensen even slikken, inclusief mezelf. Het systeem kan veranderd worden, maar dit zal nog niet voor morgen zijn of voor binnen twee jaar. En dan zijn wij onze grauwe gors kwijt. We gaan hem toch niet laten bijschrijven op de beschamende lijst waar onder andere de witte neushoorn opstaat.

1_northern-white-rhino.jpg

Krijgen we dit beeld in onze akkers met de grauwe gors als onderwerp ?

Strijd.

Dat gaan we niet toestaan. Dus moeten we sneller en efficiënter uit de hoek komen. Akkerreservaten met voldoende omvang en samenwerken met landbouwers in deze gebieden die deze gronden beheren volledig in functie van de te redden soorten. Dat is de enige optie. Het plan Grauwe Kiekendief (ook met grauw in zijn naam, toeval of niet?) is alvast een stevige stap vooruit. Maar zelf ga ik mijn grauwe gors ook niet in de steek laten. Locaal kopen, anders consumeren nog iets bewuster toepassen. En mijn steentje bijdragen aan alle initiatieven die mijn rinkelende zanger kunnen redden. Opgeven staat niet in ons woordenboek. De strijd is nog niet gestreden.

De commentaren zijn gesloten.