20-08-17

De oude bieper-tijd.

Dit weekend kreeg ik via facebook een bericht over good old (figuurlijk bedoeld) Gerald die op een voor heel wat jong volk volledig onbekend programma uitleg gaf over de vogellijn. Pure nostalgie en tonnen vol herinneringen kwamen dadelijk bovendrijven.

Codetaal.

Dagelijks bellen naar dat nummer dat elke vogelaar uit zijn hoofd kende om te horen welke soorten waar gezien waren. En (heel af en toe) zelf een waarneming doorgeven. Maar die moest je eerst met je eigen codeboekje samenstellen met cijfertjes die overeen kwamen met nummers die dan vertelden welke soort het was, waar ze zat, hoe ze te zien was en meer van dat. En dan kreeg je als je tot de bende behoorde een echte bieper waar die code dan op verscheen. Het leek wel een geheime organisatie. Maar eentje met een nobel en vooral superleuk doel. Leuke soorten ontdekken, doorgeven en zien. De queeste (wat een boeiend woord) was toen zeker zo spannend als het doel zelf. Na de biep ofwel bellen naar de vogellijn ofwel de code ontcijferen met dat groene boekje (dat ik nog ergens moet hebben liggen). Soms moest je dan ook nog eens in een dikke atlas die altijd op de achterbank van mijn auto lag met een speciaal hiervoor ontworpen doorzichtig rasterblad de juiste locatie opzoeken. Wel zorgen dat de lijntjes van je blad goed lagen want anders zat je er zomaar een paar honderd meters langs.

Kilometers.

Op die manier heb ik indertijd massa's kilometers afgelegd. Kleinst waterhoen in Brecht. Op één week drie keer tot daar gereden voor we het koppeltje met jongen vlak voor onze voeten zagen voorbijlopen. Kleine vliegenvanger in de baai van Heist op een avondlijke rit op en terug van de kust. Nog net voor donker op foto kunnen zetten.

kleinevlieg-053.jpg

Steppevorkstaartplevier (veel punten bij scrabble) op respectabele afstand en toen nog gefotografeerd via digiscoping. Blij met een dubieuze foto terug naar huis rijden. En sneeuwuil op een tuinafsluiting in een drukke woonwijk ergens aan de kust (ben de juiste plaats kwijt) met fotografen op de slaapkamer van de vriendelijke bewoners. Schitterende tijden.

steppevorkblog.jpg

Het is die rechts onder.

Sneller.

Nu is alles veel sneller en kan je waarnemingen vanuit het veld in een split-seconde doorsturen met je GSM nadat je door je telescoop de vogel al even hebt gefotografeerd. Iedereen die dat wil is dan dadelijk op de hoogte want alle info komt netjes en met alle details binnen op jouw scherm. Via een andere app kan je de locatie alvast doorgeven aan je GPS die je feilloos tot de plek loodst waar het vogeltje nog geen uur geleden werd ontdekt. Enkel minuten later staat alles met toeters en bellen op het wereldwijde net zodat zelfs een inwoners van een godvergeten eilandje in een grote oceaan kan meegenieten van die belangrijke ontdekking in het verre België. Een stuk efficiënter en makkelijker dan al dat gedoe met die telefoon, bieper en codeboekje hoor ik jullie luidop denken.

En toch denk ik met heimwee terug aan die schitterende tijd. Het had zijn charmes, dat is het minste wat ik er van kan zeggen.

De commentaren zijn gesloten.