13-08-17

Het kruiperke.

Bernard Dekimpe.jpg

Foto Bernard Dekimpe      

De boomkruiper blijft mij steeds maar verbazen. Zijn vleugeltekening doet mij denken aan een door een houtkunstenaar ingelegd plankjespaneel. En dit met honderden tinten bruin vakkundig uitgemeten en met een ongekende precisie aan elkaar gelijmd. Je kan het echt zelf niet bedenken. Zo mooi.

Dit pocket-spechtje (dat helemaal geen specht is) brengt het grootste deel van zijn leven verticaal door. Met zijn scherpe klauwtjes en stijve staartveren (dat heeft hij dan wel weer geleend bij de spechten) lijkt hij als een magneet langs de stam van de bomen te schuiven. Steeds van onderaan naar boven. Omgekeerd vindt hij blijkbaar maar niks. En als ik hem zie verdwijnt hij meestal naar de achterkant van die stam. Maar wat is nu de achterkant ? Wel dat is de andere kant dan waar ik met mijn verrekijker of vroeger met mijn fototoestel stond om een goed zicht te krijgen op mijn plankjespanelen-kruiperke.

boomkruiper0001-5.jpg

Zijn gebogen snavel is niet zoals bij de spechten een hakmiddel om in de boom te rammen. Neen, de boomkruiper houdt meer van het subtiele detailwerk. Naarstig zoekt hij in elk spleetje van de ruwe schors van zijn gastboom naar iets eetbaars. Al peuterend scharrelt hij zijn kostje bij elkaar. Met een snelheid en gedrevenheid die hem in elke kleuterklas een ADHD-stempeltje zou opleveren.

Zijn nestje bouwt hij dan weer achter een stuk afgebroken schors of een een afgeknakte tak. Daar legt mevrouw kruiper haar roomkleurige en met roze stipjes bedekte eitjes waaruit nog kleinere kruipertjes komen. Alles is trouwens in pocketformaat bij de boomkruipers. Zelfs hun liedjes hebben ze op minidisc gezet. Het werd daarom een kort deuntje met maar een paar noten dat hij ontelbaar keer herhaalt als hij in het voorjaar laat weten waar hij dat jaar zijn nestje gaat bouwen. En een moment dat ik elk jaar weer koester. Want mijn boomkruipertjes wil ik voor geen geld ter wereld missen.

De commentaren zijn gesloten.