02-07-17

De witte geest.

Nog 3 regeltjes om mijn lijstje. Een nestje torenvalkjes met kleine jongen, eentje met eieren die hopelijk nog uitkomen en een kerkuil met 4 pulli. Deze laatste in het gebouw dat volgens de naam die ze hem gaven de juiste keuze zou zijn. Hoewel ze in Engeland hem dan weer koppelen aan boerderijen en schuren als de barnowl.

13541395.jpg

                         Foto : Guy Borremans

Geest.

Uilen spreken al eeuwen tot onze verbeelding. De nachtelijk ontmoeting met een geruisloos voorbijvliegende kerkuil levert dan ook bij heel wat mensen een snellere hartslag op. Meestal door het verschieten, maar ongetwijfeld ook door de intense schoonheid van deze nachtelijke jagers. Ooit was het anders. Kerkuilen werden verbonden met geesten, heksen en andere demonen omdat ze zo onheilspellend en mysterieus waren. En als er iets is wat de mens niet helemaal begrijpt dan is het slecht. Dus eindigden vroeger heel wat uilen met nagels vastgespijkerd tegen een staldeur. Daar kwamen dan nog eens de effecten van het gebruik van zwaar vergif zoals DDT bij. Nesten mislukten omdat eieren braken door te dunne schalen. En onze kerkuil werd zeldzaam, heel zeldzaam.

Huurders.

Gelukkig kwam er een beweging op gang die deze trend wilde doorbreken. In heel wat schuren werden nestkasten opgehangen. En ook elke kerk kreeg zijn kastje (zeg maar gerust kast). Want de kerkfabrieken waren in hun strijd tegen de schijtende duiven begonnen met alle kerktorens hermetisch af te sluiten. Niet wetende dat ze daardoor ook hun meest trouwe kerkganger, de kerkuil, de toegang ontzegden. Onder impuls van heel wat uilenfanaten werd waar het kon een nestkast geplaatst boven in de kerktorens of op de kerkzolders met een ingang aan één van de galmgaten. Een zeer arbeidsintensief en soms ook gevaarlijk werkje waar ik enkel de grootste bewondering kan voor tonen. En die acties loonden want de kerkuil kwam terug in onze kerken en boerderijen. De opvolging door plaatselijke ringers bracht het bewijs met elk jaar meer en meer koppels en mooie aantallen geringde jongen. De kerkuil leek gered. 

Touwtje.

Maar toch was de strijd nog niet gestreden. Door het immens drukke wegennet in ons kleine landje komen heel wat kerkuilen aan hun einde als verkeersslachtoffer. Het blijkt de grootste doodsoorzaak bij deze witte geesten. En dan heb je de bedreiging door wat ik noem het Potter-effect. Kerkuilen werden plots aanzien als huisdieren. Want als zo een beroemde vedette in een weliswaar niet-waargebeurde film een kerkuil bezit. Dan moeten de kindjes die ook hebben. En de op centjes beluste medemens zag plots een bron van inkomsten opduiken waar ze nog niet aan gedacht hadden. En waarom die kerkuilen kweken als je ze gewoon kan gaan "oogsten" in door goedbedoelende mensen geplaatste nestkasten. Zo veranderde voor heel wat jonge kerkuiltjes hun bestaan als mysterieuze nachtjager in een zielig afkooksel met een koord rond zijn pootje. Zelf kon ik het bij mijn steenuiltjes (een ander slachtoffer van het Potter-effect) ondervinden toen in 2013 plots uit maar liefst 6 nestkasten de jongen op één week tijd allemaal verdwenen. En dit zonder enig spoor van een natuurlijke predator. Een toverspreuk van een Potter-fan, zonder twijfel.

piepvandaag-kerkuil-in-kooi-dierentuin.jpg

Shows.

Gelukkig is die storm ondertussen wat geluwd. Maar toch zien we op internet nog vaak kerkuilen in de aanbieding staan. En wat nog erger is. Steeds vaker horen we dat er in de natuur uilen opduiken die zeker uit gevangenschap komen. Want die beestjes die totaal geen besef meer hebben van hoe ze moeten jagen vliegen een zo goed als zekere dood tegenmoet. Zeker als ze dan ook nog eens een touw of leren riem moeten meesleuren. 

Ik ben dan ook heel blij dat onze Vogelwerkgroep heeft besloten om de actie die Vogelbescherming Vlaanderen heeft opgezet om roofvogelshows te verbieden te steunen. Ons doel is om in alle gemeentes in ons werkgebied de plaatselijke besturen te overtuigen om dit te doen. Want het zijn die shows die aan heel wat mensen het verkeerde beeld geven over het houden van roofvogels en dus ook kerkuilen. Zo een machtige roofvogel op je hand houden is inderdaad indrukwekkend. En wie is sterk genoeg om door dit beeld te kijken en de negatieve gevolgen te zien van zijn beslissing om zo een dier in huis te halen ? Onze kinderen zeker niet. Die kerels van de vogelshows gaan je dat zeker niet vertellen, integendeel. Want anders verliezen ze hun broodwinning. Buiten het feit dat bij zulke evenementen nachtvogels urenlang in de blakende zon zitten op een blokje hout is vooral hun verkeerde boodschap een bedreiging voor deze soorten. Neen, kerkuilen horen niet thuis in een kooi maar in de vrije natuur om te doen waar ze voor gemaakt zijn. Spectaculair en geruisloos jagend in de nacht. Dat is het beeld dat wij onze jeugd moeten laten zien. Dat is het beeld dat ze moeten hebben van deze majestueuze jagers. 

11433350.jpg

Foto : Lode Van De Velde

 

 

De commentaren zijn gesloten.