14-05-17

Top-predators.

Ik had dit weekend een ontmoeting met één van onze toppredators.  Samen met Carine en Eddy voerde ik "onze" jaarlijkse controle van een nest van een oehoe uit. Belange geen opgave want de aanblik van deze prachtige roofvogels is elke keer weer een traktatie. Op zo momenten weet ik (naast heel wat andere ervaringen) dat ringer worden een enorm privilege is.

Elke keer weer zeg ik tegen mijn collega's wat een enorme klauwen deze superjagers wel hebben. En dan heb ik op dat moment een jong van een paar weken oud in mijn handen. Voorlopig had ik nog niet het geluk om een adulte vogel van dichtbij te mogen aanschouwen. Maar we zijn nog jong nietwaar ?

1280px-Oehoe2008.jpg

De indringende blik van een oehoe.

Top.

Jagend in de nacht zorgt deze toppredator voor de juiste balans in de natuur. Hij regelt de populaties onder hem die dat op hun beurt dan weer doen voor hun prooien. Jammer dat we dit niet eerder door hadden. En met de vernietigende illusie rondliepen dat de mens de macht had om de natuur naar zijn hand te zetten. Een illusie die door sommigen nog levend wordt gehouden. Jammer en desastreus voor het evenwicht in de natuur.

Daarnaast worden we ook nog eens besmet met het idee om alles te willen bezitten. Zo is bovenstaande foto denkelijk niet van een in het wild levende oehoe. Maar eentje van de velen die zijn machtige klauwen enkel mag gebruiken om zijn zitblok vast te houden en zijn dagelijkse portie diepvrieskuikens te verscheuren. Zulke majestueuze jagers horen niet thuis in een volière, hoe groot die ook mag zijn, en zeker niet aan een touw van een paar meter. Deze meesters van de nacht moeten hun onmetelijke krachten laten botvieren in donkere bossen en langs steile rotswanden. Daar horen ze thuis. Geluidloos zwevend op zoek naar prooi voor hun kroost. Dat deze soort aan een opmars bezig is kan ik enkel maar luid toejuichen.

Laat hen alstublieft hun taak als toppredator gewoon uitvoeren. En laat ons als nietig deeltje van dit subtiele geheel onze klauwen voor één keer dicht houden. En met onze handen van de natuur afblijven. Misschien dat het dan toch nog een beetje in orde komt. En wij ooit terug kunnen genieten van een snelle verschijning van deze stille jager bij volle maan. Geloof mij, zo een ontmoeting zal je niet snel vergeten. Ik kan het weten.

DSC_0707.JPG

Hoop voor de toekomst.

De commentaren zijn gesloten.