29-11-16

Asjemenou.

Vorige zaterdag samen met Jente een dagje bij onze noorderburen doorgebracht. Daar werd in Ede de jaarlijkse Landelijke Dag van Sovon gehouden. En ik durf na één deelname nu al te stellen dat ze mij daar volgend jaar opnieuw gaan tegenkomen.

Een mooi programma met een grote variatie aan lezingen in vijf zalen. Meer dan 2.000 deelnemers. En meer dan 140 standhouders die op één of andere manier met vogels kijken gelinkt waren. Een organisatie waar het professionalisme vanaf spatte. 

17_DO_SovonLD12_216_uitsnede.jpg

Wat hebben we geleerd ?

Het jaar van de kievit leverde in Nederland interessante maar enigszins merkwaardige gegevens op. Zo bleken kieviten die maisakkers verkozen boven grasland succesvoller dan hun soortgenoten die liever tussen de grassprietjes een nestje maakten. De belangstelling voor roofvogels zoals slechtvalk en visarend is groot want wij geraakten niet meer binnen in de zaal. Het aantal zeearenden dat in Nederland rondvliegt is flink gestegen (zo vertelde een bekende voor ons, Stef Van Rijn). Wilde zwanen overwinteren graag in Griekenland en gaan dan dineren in de Turkse rijstvelden. Het is in Nederland moeilijker om een scholekster zonder ringen te zien, dan eentje met. Tapuiten die er vroeger aan beginnen leven langer. Huismussen van Noordwijk zijn geen fans van de oude stad. En zwarte leeuweriken in Kazachstan bouwen een muurtje met koeiestront om uit de wind te zitten.

Icoon.

Maar de lezing die mij het meest fascineerde was die van vogel-icoon Nick Davies. Hij bracht een geweldig verhaal over zijn onderzoek over de koekoek met de titel "Cuckoo, cheating by nature".

Nick.jpg

Nick Davies

Mister Davies (want wij durven tegen de meester niet zomaar Nick zeggen) gaf ons uitleg over de voortdurende strijd tussen de koekoek die zijn ei kwijt wil raken en de waardvogels die dat liever niet in hun nestje krijgen. Door zo gelijkend mogelijke eieren als zijn gasten te leggen en dit zo snel en onopvallend mogelijk uit te voeren probeert het wijfje koekoek de waadvogels te verschalken. Vaak met succes.

Bij sommige soorten slagen koekoeken uit meer exotische landen er ook in om jongen uit hun ei te laten komen die verdomd goed lijken op die van de waardvogels. De gasten leren dan weer die eieren te herkennen. Zo bleek uit onderzoek dat oudere vogels bij het vervangen van al hun eieren telkens ze er eentje bijlegden door een ander exemplaar deze vaker allemaal uit hun nest kieperden. Terwijl jonge vogels al deze nepeieren dikwijls wel aanvaarden.

Maar het meest verrassende was toch zijn verhaal waarom de waardvogels die enorme jonge koekoek zo veel voedsel blijven brengen. Bij onderzoek waar de jongen in het nest werden verwisseld met een jonge merel bleek dat de ouders, omdat er maar één jong was, genoeg brachten voor één jong van hun formaat. Onvoldoende voor een merel en zeker voor een koekoek. Hoe kreeg dat koekoeksjong die waardvogels dan zo ver om veel meer voedsel te brengen ? Wel, nu bleek dat dat jong zijn bedelroep laat lijken op die van verschillende jongen in een nest. In plaats van één piepje, even zwijgen en opnieuw één piepje. Roept de jonge koekoek piep-piep-piep-piep zodat de ouders denken dat er veel meer jongen zijn en ze dus meer voedsel moeten aanbrengen. Fascinerend, nietwaar ?

265px-Reed_warbler_cuckoo.jpg

De commentaren zijn gesloten.