16-05-16

Promo

Een heel lang weekend dat werd afgesloten met een heuse promostand rond het ringwerk. Op uitnodiging van de conservator van De Kevie werd er een infostand in elkaar gebokst. En dit op het evenement ter ere van het 50-jarige bestaan van natuurgebied De Kevie.

infostand0001-2.jpg

Onze infostand met een foto van een jonge Julien en Roger.

Bedreigd.

Hoewel onze info-stand niet overhoop werd gelopen door een toestromende massa nieuwsgierigen heeft dit initiatief toch zijn nut. Zo zien we het aantal grijze en met respectabele leeftijden gezegende ringers steeds maar toenemen. Wij kampen met een probleem dat heel wat verenigingen die op vrijwilligers rekenen ook hebben. Een gebrek aan frisse en jonge krachten. De ringers en het ringwerk is bedreigd. En verjonging is noodzakelijk. Het ringwerk moet dan ook aan zo veel als mogelijk mensen getoond worden. Zodat de weinigen die dit dan ook effectief willen gaan doen bereikt worden. Hetzij als ringer, hetzij als helper. We hebben in de toekomst die mensen nodig.

Geen makkelijke taak want het ringwerk is best wel een inspannende hobby. Maar daartegenover staat dat het enorm boeiend, plezant en (let op) verslavend is. Het voorstel om onze pijlen dan ook te richten op de jeugd via demo's voor scholen viel dan ook niet in dovemansoren. De planning zit al in onze hoofden.

infostand0001-3.jpg

Drie ringers op een rij. Zit jij hier binnenkort ook bij ?

infostand0001.jpg

Huub is de man voor het precisiewerk.

Geel.

Maar nu terug naar waar het allemaal om begon, de vogeltjes. Hoogtepunt van dit weekend was zonder twijfel de terugkeer van de wielewaal op mijn local patch. Tijdens mijn controle van de mezenkasten hoorde ik zijn gekend gejodel. Het klonk als een symfonie van één of andere beroemde componist (mijn kennis hierover blijft steken bij Mozart of Bach) in mijn oren. Jawel, daar is "mijn" wielewaal terug.

Een vogel die met zijn verenkleed hier niet lijkt thuis te horen. Hij steekt meters boven de rest uit. Eigenlijk zou ik hem eerder verwachten in een vogelgids van één of ander Zuid-Amerikaans land met een uitgestrekt regenwoud. Op een bladzijde met soortgenoten met diezelfde gele kleur. Een geel dat geler lijkt dan welk ander geel dan ook.

Wat mij telkens het meest verwonderd is dat ondanks die spetterende kleuren je verdomd veel geluk moet hebben om deze jodelaar te kunnen zien. De natuur slaagt er steeds weer in om de tegenstelling tussen oogverblindende kleuren en niet op te vallen te verenigen in onzichtbaar worden. Maar ik had deze keer heel veel geluk. Want iets nadat ik hem kon horen werd ik getrakteerd op een prachtig schouwspel. Maar liefst drie mannetjes vlogen vlak voor mij achter elkaar van de ene populierenrij naar de andere. Met kloppend hart en ingehouden adem mocht ik deze uitzonderlijke waarneming op mijn netvlies laten branden. Geluksvogel noemen we dat.

wielewaal3.jpg

De gele rakker en zijn madam.

Commentaren

Ik kan dat gevoel met het zien van jagende wielewalen volledig begrijpen. Ooit hetzelfde schouwspel in Spanje amper een vijftal seconden mogen aanschouwen, maar het blijft voor eeuwig op mijn netvlies gebrand.

Gepost door: Robert Croes | 16-05-16

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.