07-02-16

Kolder in de kop.

Het werd op ringgebied een rustig weekendje. De eerste dagen moest ik vaststellen dat de torenvalken wel iets beters te doen hebben dan in mijn val te duiken. Het eerste vrouwtje waar ik een poging deed maakte mij dat heel duidelijk. Ze zat rustig in de nestkast en ik kon de val mooi uitzetten. Maar totaal geen reactie. Waarom bleek iets later. Een kekkerend mannetje kwam aangevlogen en iets later zat het verliefde koppeltje ongegeneerd te paren op een houten paal op nog geen twintig meter van de val. Ze hadden dus duidelijk iets anders aan hun hoofd dan eten zoeken. De kolder in de kop noemen ze dat.

Een schuchtere poging om eksters of meeuwen te vangen bleef zonder resultaat. Hierdoor werd het weekend afgesloten met controle van één torenvalk en het ringen van een vrouwtje sperwer. De muizen krijgen dan ook een welverdiende rustperiode. 

Topatleet.

De rest van mijn tijd heb ik dan nog eens besteed aan ouderwets vogels kijken in de Wellense natuurgebieden. Iets wat ik veel vaker zou moeten doen, want het blijft een leuke bezigheid. En het leerde mij twee dingen. Ten eerste dat ik opnieuw dringend moet gaan oefenen op mijn vogelgeluiden. Het blijft een zwak punt van mezelf. Tot drie keer toe ging ik op zoek naar een vogel met een vreemd geluid en telkens bleek het om een koolmees te gaan. Ter verdediging wil ik even zeggen dat deze kereltjes een uitgebreid repertoire hebben in de voorbereiding van hun broedseizoen. En ten tweede kon ik vaststellen dat ik op dit moment de conditie heb van een topatleet die al 20 jaar op zijn return is. Heel belabberd dus. Een extra reden om regelmatig met de verrekijker op pad te gaan.

Fancy krulletjes.

De soort waar ik dit weekend toch even bij bleef stilstaan was een grote groep wilde eenden. De term wild vind ik trouwens wat overdreven. Zeker als je deze "gewone" vertegenwoordigers van het waterwild hebt ontmoet aan één of andere parkvijver. Zo een waggelende kwaker die voor je voeten brood komt oppikken kan je moeilijk wild noemen. Trouwens, alle eenden die in mijn vogelgids staan zijn eigenlijk wilde eenden tenzij je ze bij mijn buurman achter kippengaas kan bewonderen. Een discussie die je bij heel wat vogelkijkers bij een stevige pint zeker hoort. Want eenden zijn niet echt populair.

wilde eend0001-2.jpg

Meneer de wilde eend.

wilde eend0001-3.jpg

Mevrouw de wilde eend.

Volledig onterecht vind ik. Zeker wat betreft de wilde eend. De mannetjes zijn zwemmende juweeltjes. Want je moet toegeven, zwemmend komen ze echt beter tot hun recht. Ze zijn niet gemaakt om op het land rond te waggelen. Dan verliezen ze minstens 50% van hun elegantie. Maar eenmaal glijdend over het wateroppervlak dan scoren ze aan 100%. Hun rug lijkt wel gemaakt uit zijde of satijn. Maar hun grote troef is toch wel hun kopkleur. Wat een staaltje van de natuurkunstenaar. De kleuren veranderen bij de kleinste beweging van hun kop en glanzen  subliem in het zonlicht. Indrukwekkend gewoon. En dan hebben ze net boven hun staart twee leuke maar ook zeer modieuze krulletjes. Die vertonen zo een elegantie die een vrouw enkel kan evenaren door minstens 5 uur door te brengen in een badkamer of een half maandloon erdoor te jagen bij de kapster.

Liefdesspel.

En op hun vleugel hebben ze een spiegel. Dit is geen badkamerexemplaar waar de mannetjes hun geweldige kopglans in kunnen bewonderen, maar een blauw met wit afgeboord vlak dat je goed kan zien als ze vliegen. Volgens mij hebben de bedenkers van deze soort dat voorzien zodat de mannetjes zeker hun eigen vrouwtjes het hof maken. Hoewel het hof maken niet het juiste woord is. Want als het op sex aankomt dan doet de wilde eend zijn naam meer dan eer aan. Je moet op dit moment maar eens een groep wilde eenden gaan bekijken. De mannetjes zwemmen met een overdosis aan hormonen rond en achtervolgen elk wijfje dat in de buurt komt. En ze pakken het dan niet echt romantisch aan maar ze bespringen het wijfje zonder scrupules en houden ze tijdens de paring vaak een hele tijd onder water. Een echte gentleman kan je de woerd van onze wilde eend niet echt noemen. Daar zal zijn naam dan wel van komen denk ik. Maar ondanks zijn misdadig trekje als het op liefdesdaden aan komt blijft het één van mijn favoriete eenden die wat mij betreft telkens een blik door mijn verrekijker waard zijn.

wilde eend0001-4.jpg

 

De commentaren zijn gesloten.