15-04-18

Nieuwe blog wegens problemen.

Wegens voortdurende problemen met deze blog heb ik beslist om mijn blog Crazy Birder elders verder te zetten.

Je kan ze vanaf nu vinden op https://crazybirder53998022.wordpress.com

Hopelijk blijf je mij daar verder volgen.

 

10-04-18

Tack Jente.

Een weekendje met het vrouwke naar het Zweedse Uppsala om mijn zoon die daar werkt te gaan bezoeken, er zijn minder leuke dingen om je tijd door te brengen. Als dan de zon ook nog even van de partij is dan is het helemaal de max. De Zweedse terrasjes zaten zondag alvast vol (bij 6°C).

Open.

Met een oppervlakte die 15x groter is dan ons Belgenlandje en een bevolking die net iets lager is dan bij ons weet je het wel. Open ruimte à volonté. We merkten het al tijdens de treinrit van de luchthaven naar Uppsala. Stad uit en dan bossen, open vlaktes, bossen, bossen en nog eens bossen. Weer een stadje in en er weer uit en dan opnieuw natuur, natuur en nog eens natuur. En bij ons bezoek aan Jente's huidige heimat werd het nog eens bevestigd. Even stevig wandelen en je staat volop de frisse boslucht in te ademen. Met op de achtergrond de zang van kruisbekken, distelvinken, groenvinken (overal), goudvinken en wat al niet meer. En dan moet er nog een heleboel zanggeweld arriveren.

uppsala birds0001-9.jpg

Stadsnatuur.

De vierde grootste stad van het land met iets meer dan 128.000 inwoners. Dat is toch niet niks. En toch slagen de Zweden er in om een omgeving te creëren waar je je niet in een grootstad waant. Vol met natuur en leven. Heel veel stadsparkjes die bulken van activiteit. Zowel van de vogels en beestjes, maar ook van de dagjesmensen. Want tijdens het weekend lopen die parken vol met Zweden die hiervan volop mogen genieten. Geen strenge regeltjes, geen hopen zwerfvuil of vandalisme. Neen, er is ruimte voor iedereen in overvloed. Het bewijs dat dit werkt was de waarneming van een haas op één van mijn ochtendwandelingen voor het ontbijt in één van de wijken rond het station. Die zie je in onze steden meestal enkel in de vitrine van een bijna even zeldzame kleine slagerij zonder zijn warme pelsje.

Neen, hier kom je bonte vliegenvangers (binnenkort), appelvinken, brilduikers, distelvinken en hopen en hopen mussen, zowel huis- als de bij ons bijna verdwenen ringmussen tegen. Of wat gedacht van een roekenkolonie vlak bij een speeltuintje. En op dit moment was alles nog in wintermodus. Dus wie weet hoe het er binnen een paar maanden gaat boomen ?

uppsala birds0001-4.jpg

Mussen tellen in Uppsala, onbegonnen werk.

Voorsprong.

Maakte ik deze beschrijving over landen als Hongarije, Wit-Rusland, Polen of meer van deze oostelijke regionen dan kreeg ik zonder twijfel de opmerking. Ja maar, zo was het hier vroeger ook. Ze lopen daar achter en ga er binnen een paar decennia nog maar eens kijken.

Maar Zweden is net als de meeste noordse landen zeker niet achter op ons. Integendeel. Energie-neutraal is daar geen toekomstwoord maar al jaren realiteit. Hun visie op ruimtelijke ordening ligt mijlenver voor op die van ons. "Maar ze hebben daar dan ook veel meer ruimte dan hier" is het argument dat ik dan verwacht. Klopt volgens mij ook niet. Want denk de noordelijke helft even weg. "Boven Uppsala woont bijna niemand meer" hoor ik Jente nog zeggen. Dan kom je weliswaar nog op een stevige oppervlakte met minder volk uit. Maar binnen dat deel dat overblijft is alles mooi verdeeld met heel veel respect voor de natuur.

Nu weet ik wel dat ik er maar een paar keer ben geweest. En dat dit land ook wel zijn problemen en minder goede kanten zal hebben. Maar toch kijk ik op naar deze manier van werken en leven. Zweden steelt een beetje mijn hart. En dan ben ik nog niet in dat deel "waar bijna niemand woont" geweest. Dat belooft. Bedankt zoon om mij dit deeltje van de wereld te laten zien, tack Jente.

DSC07892.jpg

Waterspreeuwtje in het centrum als dikke kers.

01-04-18

Bij Pasen horen eieren.

De paashaas weet mij al lang niet meer wonen en op de ochtend van Pasen moet ik dan ook niet meer met mijn korfje de tuin in om eieren te gaan zoeken. Dus dacht ik bij mezelf, dan ga ik wel elders op zoek naar deze traditionele tractatie. En met succces.

Want op een akkertje waar elk jaar de kieviten om voor mij nog steeds onbekende redenen blijven terugkeren vond ik mijn eerste nestje voor dit seizoen. Wel geen fel gekleurde exemplaren of cholesterolbommetjes van chocolade al dan niet met een verrassing erin. Maar wel echte authentieke kievitseieren. En al dadelijk een vol kwartet. Toch weer een gelukzalig momentje. Dank u wel natuur en mevrouw kievit natuurlijk.

IMG_1587.jpg

Mijn eerste eitjes voor dit broedseizoen.

Horsten

Ik ben trouwens op dit moment vooral bezig met zoeken. Want die geringde pulli worden je niet zomaar in je schoot gegooid. Neen, daar moet je wel iets voor doen. Nesten gaan zoeken bijvoorbeeld. En op dit moment zijn dat horsten. Een stoer woord voor het nest van roofvogels. Tijdens de eerste maanden van het jaar zijn die iets makkelijker (hoewel dit niet de juiste woordkeuze is) te vinden omdat de bomen hun blaadjes nog even opsparen voor de warmere dagen. Want die spreiden ze pas open als ze de zonnestralen kunnen gebruiken om te fotosyntiseren (denkelijk geen echt woord). Dus kan je de nesten nog een tijdje beter zien. Maar daarom heb je ze nog niet gevonden. Want er zijn heel veel bomen waar zo een roofvogel zijn nestje in kan bouwen. En dan bedoel ik echt héél veel. Dus draaien we de rollen om en proberen we onze "prooi" een beetje te verschalken. En dit door elke roofvogel die we zien goed te observeren. En als blijkt dat ze met een tak in de poten of snavel rondvliegen slaat bij ons de paniek toe. Volgen is dan de boodschap. En soms, dus bedoel ik heel vaak ook niet, kom je zo de nestplaats te weten. En dan is het hopen dat ze er ook nog eens eitjes in leggen (al is dat vaak wat later dan de paashaas) en dat er ook nog eens jongen uit komen die dan ook nog eens groot genoeg worden om er een ringetje aan te doen. Als mijn klimmers dan ook nog eens bij het nest geraken natuurlijk. Veel "ook-nog-eensen", maar wel spannend en boeiend. De teller staat voorlopig op 29 op te volgen locaties. Dus ik heb nog wel wat werk aan de winkel. Ondertussen zoeken we nog even verder om mijn lijstje nog wat langer te maken. Vaak op mooie plekjes. Dus heel erg vind ik het zeker niet. Integendeel.

IMG_1583.jpg

Leuk uitzicht om rovers te volgen.

Gepubliceerd.

En dan viel er vrijdag als bonus de nieuwe Natuurpunt Oriolus in de bus. Eentje waar ik deze keer dubbel zo hard naar uitkeek. Want het artikel dat Jente (vooral hij) en ikzelf schreven over de dispersie (moeilijk woord voor wegvliegen van je nest) van Zuid-Limburgse torenvalken stond er in. Wat begon met een stelling van mijzelf op basis van de ervaringen die ik en een aantal collega-ringers hadden met door ons geringde torenvalkjes in een aantal winters groeide na heel wat over en weer gemail, discussies, extra opzoekwerk en herschrijven, herschrijven, herschrijven uit tot een volgens mijn bescheiden mening toch mooi artikel. Op de vooraf doorgemailde pdf vond ik het al iets hebben. Maar nu ik het boekje met ons artikel in mijn handen heb en het in mijn zeteltje thuis kan nalezen ben ik toch wel een beetje fier. Zo een artikel op echt papier in plaats van op een computerscherm is toch nog net iets anders. Ik ben er dan ook eentje van de oude stempel.

IMG_1582.jpg

En dan nog wel op glanzend papier.

 

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende