26-03-17

De grote terugkeer.

Die jaarlijst voor de Fruitstreek lijkt mij redelijk in haar greep te krijgen. Want ik merk dat ik heel veel tijd rondloop met mijn tele en verrekijker in de aanslag. Ik zit ondertussen aan 96 soorten. Die 140 lukt misschien. Met heel wat soorten die binnenkort terugkeren naar hun broedgebied zullen er de komende weken nog wel wat bijkomen. En dat zal nodig zijn. Want weet dat de eerste 110 wel lukt, maar dan wordt het harken en zwoegen om er nog bij te vinden.  Maar het blijft zo verdomd leuk om te doen.

Het ijs is gebroken.

De voorbije week kon ik er trouwens maar liefst 7 soorten bijschrijven. De makkelijkste was zwarte roodstaart. Deze zat naar jaarlijkse gewoonte toen ik dinsdagmorgen mijn krantje uit de bus haalde voor het eerst dit jaar op het dak van de overburen te knarsen. Een wandeling door de Grote Beemd leverde mijn eerste zwartkop voor dit jaar en eindelijk ijsvogel op. Een koppeltje van deze vliegende saffierblauwe juweeltjes zat elkaar op te vrijen aan de vijver bij Maupertuus. Een plekje dat al meer leuke soorten opleverde. Diezelfde dag had ik al een prachtig mannetje bruine kiek jagend in de velden te Zepperen. En een koppeltje slobeenden in Hoenshoven. Een lucky shot  was een opvliegende watersnip uit een slootje van niets in Ulbeek waar ik "mijn" kieviten even ging checken. Die zijn trouwens al volop bezig met hun toekomstige nestjes. In Bernissem zit er eentje al een aantal dagen op eitjes. En vandaag deed ik er nog wat kemphanen bij. Twee in Bernissem en maar liefst vier in Hoenshoven.

13020892.jpg

Bewijsfoto (niet meer dan dat) van de kemphaantjes in Hoenshoven.

Doggy style.

Dat laatste gebied is trouwens meer dan de moeite. Stefan Carolus had mij er al op gewezen dat dit wel eens een leuk vogelgebied kon worden. En hij had gelijk. De combinatie van een grote plas, een met lisdodde en riet begroeide zone en een open gebied met plas en dras kan wel eens een mooie lijst opleveren. En zoals je al weet, lijstjes dat is mijn ding. Dus heb ik mijn regelmatig te bezoeken gebieden maar verhoogd. Een regelmatige stop aan de Hoenshovenstraat in Hoepertingen staat alvast op mijn programma.

Bernissem blijft de topper. Maar heeft één heel groot nadeel. Blijkbaar hebben heel wat dagjesmensen of buurtbewoners het gebied ook ontdekt. En niet om rustig vogeltjes te komen kijken. Crossende motoren, door het bekken fietsende mountainbikers en achter eenden jagende honden. Zeer frustrerend als je rustig vogeltjes wil kijken. Ik sprak zelfs tegen mijn gewoonte in dit weekend een hondeneigenaar aan hierover. Zijn twee honden liepen constant door de plassen jagend achter alles wat bewoog. Resultaat, ik zat te kijken naar een leeg gebied met twee als gekken rondhollende grote honden. Toen ik de eigenaar vriendelijk aansprak kreeg ik een uitleg die ik als klassieker durf te benoemen. "Het is nu toch geen paartijd" (ik hoop dat hij de vogeltjes bedoelde), "ze lopen niet in het water" (terwijl een druppende hond naar mij stond te kijken met een van onschuld overlopende blik), "ze pakken niets" (gelukkig kunnen vogels wegvliegen) en de uiteindelijke dooddoener "in België mag niks, ik kan nergens met mijn honden gaan wandelen". Voila, einde discussie als je dat zo al wil noemen. Hij beweerde ook nog dat die vogels toch gewoon terugkomen als hij weg is. En misschien heeft hij wel gelijk. Want even later zaten er terug heel wat vogels aan beide zijden van de dijk. Druk tegen elkaar te praten over die rare beesten die net voorbij waren gelopen en heel die heisa zorgvuldig uit hun veren poetsend. Misschien is het allemaal de moeite niet om ons over op te jagen. Neen, daar ga ik mij niet opnieuw door laten vangen. Daarom is vogels kijken trouwens veel te leuk. En de rest nemen we er in ons landje met veel te weinig ruimte voor veel te veel mensen met een hobby er dan maar even bij.

bfdc5e535f1debae1254a3f661c7e9ee_cartoon-dog-shaking-water-off-dog-shake-clipart_280-312.jpeg

24-03-17

Kuifje in akkerland.

Ze zijn terug. Mijn kieviten. Zwiepend en zenuwachtig roepend boven de velden. Een maand geleden zag je af en toe ook wel een groepje. Maar dan bleef hun actie beperkt tot in stilte in groep opvliegen of balancerend op één poot met ingetrokken kopjes op een akker zitten.

Maar nu is het volle bak om hun mannetje te staan. En dan bedoel ik ook de mannetjes. Met hun lange kuif in de wind kijken ze voortdurend rond of er geen dames hun schitterend fluoricerende lentepakje hebben opgemerkt. Buitelvluchten achter voorbijvliegende kraaien worden ingezet als oefening voor wat komen gaat. Want er is een harde en vaak verloren strijd op komst.

blog kievit herman blockx.jpg

Blinkend in de zon (foto Herman Blockx)

Leven en dood.

Want onze zwart-witte akkerbewoners hebben het niet onder de markt. Vorig jaar riep Sovon 2016 uit tot het jaar van de kievit. En werd er heel wat gericht onderzoek gedaan naar deze soort. Met als jammerlijke conclusie dat het niet goed gaat met de kieviten. Ze gaan met heel grote stappen achteruit. En de hoofdoorzaak zou zijn dat er veel te weinig jongen er in slagen om volwassen te worden. Geen menselijk probleem waar jongeren te lang pubergedrag vertonen. Maar wel het dramatische feit dat zo goed als geen uitgevlogen jongen hun eerste jaar overleven. Oorzaken genoeg denk ik. Akkers waar ze gaan broeden worden ecologische vallen die predators makkelijk vinden. Intensievere landbouwmethodes zorgen voor nesten die vernield worden of jongen die worden uitgemaaid. Overleven ze dit dan krijgen ze nog even een hele reeks gevaren op hun dak in het najaar en de winter. En als ze dan iets verder trekken (Frankrijk is al voldoende) dan lopen daar ook nog eens idioten rond met geweren die het nodig vinden om ook deze soort af te knallen. Je moet al veel geluk hebben om als kievit ooit de kans te krijgen om zelf een gezinnetje te stichten.

Vrolijk.

Daarom ben ik dan ook elk jaar heel gelukkig als ik boven de akkers waar ik elk jaar kieviten ring er in het voorjaar een aantal hoor roepen. Hun vlucht is wispelturig, acrobatisch en oogt heel speels en vrolijk. Want het is enkel met zo een ingesteldheid dat je de harde strijd van elk jaar als kievit kan aanvatten. Veel geluk dierbare kievit.

blog kievit Dominique Duyck.jpg

Tegenwind (foto Dominique Duyck)

blog kievit huhues caryn.jpg

Strek je vleugels (foto Huhues Carin)

blog kievit2 Ronny De Malsche.jpg

Stille vlucht (foto Ronny De Malsche)

blog kievit Herman Blockx2.jpg

Zwiepend (foto Herman Blockx)

blog kievit Pieterjan Vervecken.jpg

Hopelijk (foto Pieterjan Vervecken)

19-03-17

One hundred and eeeeeeeeeighty.

5325011734_29ebcc7fc6.jpg

Dit weekend mijn 180ste soort voor de Fruitstreek gespot. Geen record en zeker niets  dat vanavond het nieuws op tv zal halen of morgen ook maar ergens in de krant zal staan. Maar ik vind het geweldig. In onze regio, waar vogels kijken hard werken is (ze vliegen je hier echt niet rond je oren) is een nieuwe soort zien niet simpel. Als je die soort dan ook nog eens zelf ontdekt hebt dan tovert dat bij mij alvast een glimlach op mijn mond die er een paar dagen niet vanaf zal gaan.

Zwart-wit.

De dag en uur : 17 maart 2017 om 14u20. Locatie : Bernissem (waar anders). De soort die de eer te beurt viel : Recurvirostra avosetta ook wel gekend als de kluut. 

12961692.jpg

Mijn eigen foto genomen door mijn telescoop van nr 180.

De kluut is een wat rare kwibus. Zijn snavel is uniek in de wereld van de vogels. Omhoog gebogen en uitlopend op een heel smalle punt. Voor de rest is het een beest dat blijkbaar stamt uit de tijd voor de kleurentelevisie. Zwart en wit en dat is het dan. Maar op een manier waardoor je blijft kijken naar deze steltloper. Zijn manier van bewegen in één woord gracieus. En als ze met een aantal opvliegen dan wordt mijn bewondering alleen maar groter. Een waardige soort om op 180 te staan van mijn lijstje.

Voorbodes.

Bernissem blijft trouwens the place to be op dit moment. De voorbije dagen werden de verkenners van hopelijk meer alvast vooruit gestuurd. Met kleine plevier, grutto en bonte strandlopers hebben we toch al een paar mooie soorten voor dit jaar gezien.

Vooral die bontjes waren leuk. Een druilerige dag maar toch maar even langsrijden in Bernissem. Eerst een paartje kleine pleviertjes die hun hormonen alvast de vrije loop lieten. Ik verwacht dan ook zeker kleine kleine pleviertjes dit jaar. Toch nog even verder scannen en dan plots twee stranldopers druk foeragerend in de modder. Even de data over steltlopers terug laten lopen in mijn grijze massa. Want dat was toch weer even geleden. Maar al snel kwam ik uit op bonte strandlopers. Twee adulte vogels in winterkleed. Trouwens zijn bonte strandlopers de basis om steltlopers te determineren. Want als er iets speciaals zit is de eerste vaststelling meestal : "hé, dat is toch iets anders dan een bontje".

12971164.jpg

De twee bontjes (foto Paul Matthys https://waarnemingen.be/waarneming/view/135563999)

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende