28-08-16

Plons de gekke arend.

Nat.

Een iconische soort waar heel Vlaanderen zit te hopen op eitjes en hopelijk jongen. Een paar keer zaten we er al dicht bij in Zonhoven. Maar telkens bleek het echtelijke paar geen sterke kinderwens te hebben en besloten ze eerst nog een stukje van de wereld te gaan bekijken voor ze aan een gezinnetje begonnen. Ik heb het over meneer en mevrouw de visarend. 

Op dit moment heb je de grootste kans om er eentje te zien. Want augustus is traditiegetrouw de topmaand voor deze viseter. Want zoals zijn naam al deed vermoeden. Op zijn menu staat uitsluitend vis. De soort daar durft hij nog wel wat variatie in brengen. Maar voor de rest is het vis, vis en nog eens vis.

visarend3.JPG

Mijn bijdrage aan de lange lijst van visarend-fotootjes.

Knobbeltjes.

Een ontmoeting met een visarend is voor elke vogelaar een hoogtepunt in zijn vogeljaar. En als het bewuste exemplaar dan nog eens als toetje zijn jachttechniek wil laten bewonderen dan wordt het een natte droom. Want in tegenstelling tot mijn saaie bezoek aan de visboer bij ons in het dorp om een bereid zalmschoteltje te gaan oppikken heeft de visarend een iets spectaculairdere manier van vis vergaren in petto. Het begint met majestueus aanvliegen. Dan kan hij als de beste. Dan gaat hij net als zijn veel kleinere achterneef de torenvalk (ze zijn heel ver van familie van elkaar) gaan bidden boven het water. Boven het land zou heel dom zijn, want daar vis vangen zou enkel dankzij een goed opgestelde visbokaal lukken. Met zijn knalgele kijkers tuurt hij streng naar beneden op zoek naar een zwemmende prooi. Eenmaal die gespot dan laat hij zich als een steen naar beneden vallen om vlak voor hij het water raakt zijn klauwen naar voor te gooien. Een moment dat elke professionele natuurfilmer op zijn to-do lijst heeft staan. En dan gaat hij met een plons het water in, vaak helemaal kopje onder. Deze duik zou hem in de olympische discipline van het schoonspringen weinig punten opleveren. Want daar mag er bij het in het contact komen van het water geen spatje omhoog gaan. Maar bij ons vogelkijkers krijgt hij een dikke tien voor uitvoering. Een gouden medaille die dik verdiend is. Meestal is het dan ook raak en rijst hij met een aantal sterke rukken van zijn krachtige vleugels uit het water met een vis in zijn poten. En om die goed te kunnen vasthouden heeft hij speciaal knobbeltjes op zijn tenen. De pedicure gaat aan deze kerel niet veel kunnen verdienen. En dan vliegt hij statig en majestueus, zoals hij alleen kan, terug weg. Vis met de kop vooruit en gestroomlijnd in de vliegrichting in zijn machtige klauwen. Om zijn vangst zonder veel poeha op een tak te gaan verorberen. Fileren of aanbakken op een laag vuurtje met goede boter is er niet bij. Einde van onze natte droom. Letterlijk en figuurlijk.

11779799.jpg

Vlak voor de plons (Foto Eddy Van Hoorebeke St-Agatha-Rode)

11803980.jpg

Met prooi (Foto Tom Vandezande St-Agatha-Rode)

Topfoto's

Dat je momenteel heel veel foto's van onze visarend kan bekijken op de website van waarnemingen.be heeft natuurlijk te maken met het feit dat je de beestjes nu regelmatig kan tegenkomen. Maar nog meer met het feit dat deze spectaculaire roofvogel voor vele fotografen een droomsoort is. Ik zou hier honderden foto's kunnen tonen. Maar ik beperk mij tot enkele topplaten van de laatste dagen. Hopelijk zijn de makers van de beelden gecharmeerd dat ik hun foto's even leen om ze op mijn blog te posten (ik heb ze trouwens ingelicht), want ze verdienen volgens mij wat extra aandacht. Geniet maar even van de majestueuze visarend.

11807751.jpg

Majestueus #1 (Foto Marc Tielemans Antwerpen-Noord).

11793008.jpg

Majestueus #2, mijn favoriet (Foto Nicole Joly Marai d' Harchies).

20-08-16

Een nieuwe snor.

Neen, ik ga mij niet wagen aan een nieuwe look. Hoewel ik ooit door het leven ging met een stevige borstel haar onder mijn neus. Het gaat hier over een nieuwe soort op mijn ringplek, de snor. Het was een gelukstreffer want normaal werd er die dag niet geringd. Maar wegens de goede voorspellingen besloot ik om een half dagje verlof te nemen en mijn netten dan ook 's morgens open te zetten. Dat bleek een goede beslissing. Meer dan 120 vogels waaronder dus die snor. 

snor0001.jpg

57ste soort op mijn lijstje

Naaimachine.

De snor is samen met de sprinkhaanzanger en de krekelzanger een drietal dat opvalt door hun rare liedje. Ik verdenk ze ervan om alledrie dezelfde tekstschrijver te hebben gecontacteerd toen ze hun repertoire samenstelden. Alledrie brengen ze, met enkele opvallende nuances, een eentonig liedje te gehore. Eigenlijk zou je als leek niet dadelijk denken dat er een vogel zit te zingen. In de vogelgids wordt het deuntje van de krekelzanger omschreven als een naaimachine-achtig geluid. Dus als je ergens rondwandelt en plots denkt "hé, wie zit hier nu in de natuur een kleedje te naaien" dan is de kans groot dat je een krekelzanger hoort zingen.

Trouwens is die kans niet zo heel groot want van ons drietal is de krekelzanger de zeldzaamste en een toevallige gast in ons landje. Zelf heb ik hem maar een paar keer kunnen beluisteren en aanschouwen. Eén keer kon ik hem in volle aktie op foto zetten.

krekelzanger0001.jpg

Krekelzanger

Naamswijziging.

De meest voorkomende is de sprinkhaanzanger. Die had vroeger een iets langere naam, sprinkhaanrietzanger. Maar blijkbaar vonden de uitgevers van de vogelgidsen dat iets te lang. Dus viel het riet weg. Een tegenvaller voor scrabble-fanaten, want dat zou heel wat punten opleveren. Dat ze riet geschrapt hebben is trouwens normaal want deze soort is van de drie het minst aan riet gebonden. Zo heeft er de voorbije jaren wel eens een koppeltje in de buurt gebroed. Maar riet was er niet te bekennen. Ik herinner mij wel dat ik spontaan een glimlach op mijn lippen kreeg bij het horen van deze ratelaar. En ook op de ringplek komt hij toch wel regelmatig in de netten terecht.

sprinkhaanzanger0001-2.jpg

Sprinkhaanzanger.

Snorrend.

En nummer drie is dus de snor. Die heb ik in België zelf nog maar een paar keer kunnen zien. Dus ook een soort waar menig vogelaars-hartje iets sneller van gaat slaan. Mijn collega ringers hadden hem al geringd, maar zelf was ik nog in blijde verwachting. En donderdag was het dan zover. Ik zag dadelijk wat ik had gevangen. Dit dankzij de kenmerkende vorm en kleur. Want zijn snorrend geluid bracht hij op dat moment niet. En ook toen ik hem losliet bleef hij stil. Misschien uit stil protest. Want als ze eens beginnen zingen weten ze niet van ophouden. Dit kunnen ze omdat ze hun geluid zowel bij het uitademen als het inademen kunnen volhouden. Maar dit exemplaar hield zijn snavel dicht. Jammer, want even een kort liedje had een héééél bredere glimlach veroorzaakt bij mij.

snor0001-2.jpg

15-08-16

Wat sluipt er door het struikgewas ?

Veel kk-kes.

Net vier vangdagen achter de rug en de aantallen stijgen stilletjes aan naar normale hoogtes. Met de laatste 2 dagen telkens meer dan 50 vogels mag ik zeker niet klagen. Leuk was de plotse toestroom van kleine karekieten. Tot vandaag niet zo heel veel kk-kes en meer bosrietzangers. En dan plots het 2de hoogste aantal tot nu toe voor mijn ringplek. En dit in een biotoop die totaal niet geschikt is voor deze soort.

Schermafbeelding 2016-08-15 om 15.18.29.png

Aantallen kleine karekieten voor mijn ringplek dit najaar.

Schermafbeelding 2016-08-15 om 15.18.51.png

Zelfde maar voor alle ringplaatsen samen.

Gemaskerde.

Eén soort zette ik in het vet op mijn overzicht, de braamsluiper. In 2014 kon ik er vier ringen en vorig jaar vloog er maar eentje in de netten. Voor mij een specialleke, jammer genoeg.

De braamsluiper is één van de grasmusachtigen. En zijn naam is goed gekozen want je hoort hem veel vaker dan dat je hem ziet. En zien is dan ook nog eens relatief. Meestal een korte flits en dat was het dan. Ooit had ik het geluk om er eentje vrij goed op foto te krijgen in Tienen.

braamsluiper0001-3.jpg

Het gaat niet goed met de braamsluiper. Net zoals zijn collega's die net als hij elk jaar een verre reis maken tot over de Sahara gaan de aantallen achteruit. De broedparen hebben het hier nochtans redelijk naar hun zin. Ze stellen niet zo heel veel eisen aan hun leefgebied. Zo duiken er steeds vaker koppeltjes op in dorspkernen of dichter bebouwde gebieden. Een stukje met wat bramen en ruigte vinden ze vaak aantrekkelijk genoeg om een nestje te bouwen. Hoofdoorzaak is dan ook volgens mij dat het aantal vogels dat sneuvelt op de trek groter is dan de jongen die hier uit het ei kruipen. 

Schermafbeelding 2016-08-15 om 15.05.39.png

Beeld van de evolutie van braamsluipers volgens Sovon.

En daarom staat deze soort dan ook jammerlijk in het vet op mijn overzicht. Ik had het graag anders gezien want het zijn prachtige vogeltjes. Met hun spierwitte buik en keel en dat onopvallende maar geniepige zwarte maskertje over het oog. En net als een fotomodel dat met eyeliner haar ogen accentueert hebben ze een mooie, witte oogring. Ik kan het dan ook niet laten om ze telkens te vragen om even te poseren voor mijn lens.

braamsluiper0001.jpg

Braamsluiper anno 2016

braamsluiper0001-2.jpg

Close-upke.

Simone Biles.

Namiddag hebben Rob en ikzelf een mooi hekje aan mijn ringplek gemaakt. Vooral Rob dan, aangezien ik met mijn twee linkerhanden best mijn bijdrage beperk. Tot op vandaag moest ik telkens over de omheining (of wat er nog van over was) klimmen. Maar aangezien mijn lenigheid er stilaan iets minder op geworden is dan pakweg Olympiër Simone Biles had ik gevraagd om een hekje te voorzien. En dat is dan uiteindelijk gekomen. En ik moet zeggen, ik ben er heel tevreden over. Alle functies zijn in orde. Het gaat open en dicht (hoofdfunctie van een hekje) en houdt (hopelijk) mijn schaapjes aan de juiste kant van de draad. Ik zal nu wel een andere activiteit moeten zoeken om mijn conditie en lenigheid op (een momenteel belachelijk laag) peil te houden.

IMG_0261.jpg

Mijn hekje :-)

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende