10-09-16

Nieuwe belg, scharrelaar.

Gazet.

Voor het onderwerp op mijn blog heb ik deze keer niet lang hoeven na te denken. Vrijdag nog eens een nieuwe Belg aan mijn lijstje toegevoegd, scharrelaar… check. Het beestje was zo vriendelijk om mooi op mij te wachten want hij was toch al een weekje geleden voor het eerst ontdekt. De scharrelaar is een uiterst zeldzame verschijning in ons landje. Dus heel veel volk kwam een kijkje nemen. Aan belangstelling geen gebrek. Het beest haalde zelfs de gazet tot twee keer toe. Om deze van een blijkbaar kadukke GPS voorziene dwaalgast te vinden was niet echt moeilijk. Via een collega vogelkijker kreeg ik de straat waar ik moest zijn om mijn wagen te parkeren. En zijn verdere instructies had ik zelfs niet meer nodig. Ik besloot de volg-de-mensen-met-een-telescoop-op-hun-schouder-methode toe te passen. Met succes, want even later stond ik met een twintigtal andere scharrelaar-paparazi naar mijn nieuwe Belg te kijken.

11894464.jpg

Foto Rudy Jacobs

Privacy.

Tegenwoordig moet je al ergens in een godverlaten gat gaan wonen zonder enige communicatiemiddelen om een zeldzaamheid te missen. Ik ben telkens weer verbaasd met wat een snelheid tegenwoordig de informatie ons bereikt. Op alle gebied en de wereld van de vogelkijkers is daarop zeker geen uitzondering. Zodra deze megasoort viraal ging kleurde een lijntje op mijn computer donkerrood zodat ik wist dat er ergens een leuke soort te vinden was. Iets later werd de determinatie van de soort 100% bewezen met de eerste foto's. En ook die kon ik met een simpele muisklik op mijn scherm uitgebreid bekijken in een resolutie naar keuze. Toen bleek dat onze dwaalgast ook nog eens een kleurring droeg werden de lijnen naar het land van oorsprong aangesproken. En iets later wist heel vogelkijkend België dat onze gast in Koersel werd geboren in Letland. Meer nog hij werd op 10 juni van dit jaar door Edmunds Racinskis van een ring voorzien in Garkalne als benjamin van een kluts van vier. Zo kreeg je zijn hele levensverhaal zomaar voorgeschoteld. Het internet kent geen geheimen.

En ondertussen stromen de foto's binnen op mijn computer. Als dat beest voor elke keer dat er een fototoestel klikte om hem te vereeuwigen een euro kreeg kon hij met een vette bankrekening naar zijn overwinteringsgebied vertrekken. Gelukkig dat het geen filmster of dergelijke is (hoewel hij doet er niet echt voor onder). Want dan werd zonder twijfel de wet van de privacy er bij gesleurd.

11901860.jpg

Foto van de geringde vogel door Edmunds Racinskis

Bieper.

Dan was het toen ik begon met vogels kijken toch wel wat primitiever. Ik herinner mij nog goed de tijd van de biepers. De waarnemer moest met een handleiding een code in mekaar knutselen die op ons schermpje verscheen. Zo wist je welke soort waar ongeveer gezien was. Dan was het rondbellen om te weten te komen waar dat vogeltje juist zat. Hopelijk kende je de waarnemer. En anders was het proberen om iemand in de buurt die je kende te bellen. Meestal kwam die uit de lucht gevallen en sloeg daar dan ook nog eens de paniek toe om een mooie soort te missen. Als je op de weg ernaartoe nog een biep kreeg moest je die weer ontcijferen om te zien of de vogel niet gevlogen was. Tegenwoordig kan je de waarneming met alle toeters en bellen (vaak met foto) op je smartphone zetten waarna je hem met een simpele klik op het internet zwiert.

En mijn eerste foto's dat was ook een heel ander verhaal dan nu. Tegenwoordig lopen er meer mensen rond met een fototoestel met grote toeter voorzien dan mensen met een telescoop. Neen, vroeger was je een uitzondering als je met een fototoestel met een telelens naar een vogel kwam kijken. En ik kon toen mijn foto ook niet dadelijk laten zien aan de omstanders. Daarvoor moest ik eerst het rolletje binnenbrengen bij de fotograaf en dan een week later je foto's (of dia's in mijn geval) gaan ophalen. En dan hopen dat er een bruikbaar beeld tussen zat. Die foto kon ik dan laten zien aan een collega vogelaar als ik hem bij een volgende switch tegenkwam. Ze zaten in een fotoboekje dat ik dan fier bovenhaalde. Foto's die de kwaliteitscontrole van dit moment nooit zouden overleven. Want de lenzen van toen waren zeker niet van de kwaliteit van nu. Nu kom ik foto's tegen genomen met een GSM door een telescoop met een geweldige kwaliteit in vergelijking met mijn dia's van toen. Tijden veranderen en de mogelijkheden zijn enorm toegenomen om informatie te verkrijgen en door te geven over vogels. Een positieve evolutie want het zet steeds meer mensen aan om naar vogels te gaan kijken. En ik kijk met bewondering naar de vaak schitterende beelden van waarnemingen.

Maar toch denk ik soms met heimwee terug aan mijn oude bieper die eenzaam hier ergens in een kast ligt te wachten op de volgende code, die denkelijk nooit meer zal komen.

11893213.jpg

Foto Kris De Rouck, mijn favoriet uit de lange lijst van beelden.

04-09-16

De job van je leven, oeverloper.

Hoe vaak heb ik het niet moeten horen van collega vogelkijkers als ik aan één of ander gebied aankom waar steltjes (hippe aanduiding van steltlopers in vogelkijkers-taal) kunnen zitten : "er zit niks, enkel wat witgatjes en oeverlopers". De oeverloper wordt duidelijk ingedeeld bij de lijst van "minder-belangrijke" vogels. Af en toe is er een vogelkijker die de moeite neemt om de beestjes wat langer te bekijken. Maar dat is dan meestal om te zien of er geen vlekjes op de flanken zitten om zo eeuwige roem proberen te verwerven als ontdekker van een Amerikaanse oeverloper. Maar zelfs die extra inspanning kan er vaak niet vanaf.

11809407.jpg

Foto : Karel Van Rompaey - Zoutleeuw 't Vinne

Wit wigje.

Maar als je even naar de foto's kijkt bij mijn tekstje dan moet je toch durven toegeven dat dit volledig onterecht is. De oeverloper is bij voorsprong de meest onderschatte steltloper uit mijn hele vogelgids. Zelf herken ik hem het snelst aan zijn witte wigje vlak voor de vleugelboeg en zijn enigszins uitdagende manier van wippen met zijn achterwerk. Alsof hij aan al die vogelkijkers die hem achteloos laten voorbij wandelen door hun telescoopbeeld wil zeggen dat het hem geen reet (in zijn geval staart) kan schelen. 

Ook in mijn vogelgids blijkt de oeverloper met enig misprijzen behandeld te worden. Zo wordt hij in de Lars Jonsson (blz 245) op een tekening samen afgebeeld met een witgatje maar dan wel op de achtergrond. Het witgatje zit trouwens met hetzelfde probleem maar werd door meneer Jonsson toch nog iets hoger ingeschat. Nu moet ik wel toegeven dat ze in de ANWB-gids onze oeverloper wel een apart plaatje hebben toegestaan. Maar het feit dat ze de aangeduide kenmerken beperkten tot slechts 3 toont toch weer aan dat ze de soort niet echt belangrijk vonden. Neen, onze oeverloper verdient eerherstel en dan ook een volledig aan hem gewijd stukje op mijn blog. Bij deze.

11819028.jpg

Een close-upke (Foto : Hugues Caryn - Luingne)

Jobomschrijving.

Nu moet ik wel toegeven dat onze oeverloper wel niet echt veel moeite heeft gedaan om op te klimmen op de lijst van de belangrijkheid der soorten. Zo duikt hij te pas en te onpas op. Zelf had ik een paar jaar geleden er zelfs eentje op een modderige plaat aan de oever van de Herk hier in mijn achtertuin. En het mag gezegd worden. Als er ergens steltlopers rondwaden dan wandelen er op de oever in de buurt wel één of meer oeverlopertjes rond.

Hij doet niet vaak de moeite om zich in het water te begeven. Wat zijn hoger geklasseerde steltgenoten wel doen op diverse manieren. Neen, onze oeverloper blijft zijn naam eer aan doen. Hij loopt aan de oever. Een job die hij secuur  en met heel wat plichtsbesef uitvoert. Het staat in zijn arbeidsovereenkomst en zo zal het dan ook geschieden. Ik ken dan ook niet dadelijk een steltloper die beter langs de oever loopt als onze oeverloper. Tenzij de oeverpieper, maar die piept dan weer liever dan dat hij loopt. Maar dat is dan weer een heel ander verhaal.

11836408.jpg

Een langs de oever lopende oeverloper (Foto : Marcel Moesen Lanaken Hochter Bampd)

 

28-08-16

Plons de gekke arend.

Nat.

Een iconische soort waar heel Vlaanderen zit te hopen op eitjes en hopelijk jongen. Een paar keer zaten we er al dicht bij in Zonhoven. Maar telkens bleek het echtelijke paar geen sterke kinderwens te hebben en besloten ze eerst nog een stukje van de wereld te gaan bekijken voor ze aan een gezinnetje begonnen. Ik heb het over meneer en mevrouw de visarend. 

Op dit moment heb je de grootste kans om er eentje te zien. Want augustus is traditiegetrouw de topmaand voor deze viseter. Want zoals zijn naam al deed vermoeden. Op zijn menu staat uitsluitend vis. De soort daar durft hij nog wel wat variatie in brengen. Maar voor de rest is het vis, vis en nog eens vis.

visarend3.JPG

Mijn bijdrage aan de lange lijst van visarend-fotootjes.

Knobbeltjes.

Een ontmoeting met een visarend is voor elke vogelaar een hoogtepunt in zijn vogeljaar. En als het bewuste exemplaar dan nog eens als toetje zijn jachttechniek wil laten bewonderen dan wordt het een natte droom. Want in tegenstelling tot mijn saaie bezoek aan de visboer bij ons in het dorp om een bereid zalmschoteltje te gaan oppikken heeft de visarend een iets spectaculairdere manier van vis vergaren in petto. Het begint met majestueus aanvliegen. Dan kan hij als de beste. Dan gaat hij net als zijn veel kleinere achterneef de torenvalk (ze zijn heel ver van familie van elkaar) gaan bidden boven het water. Boven het land zou heel dom zijn, want daar vis vangen zou enkel dankzij een goed opgestelde visbokaal lukken. Met zijn knalgele kijkers tuurt hij streng naar beneden op zoek naar een zwemmende prooi. Eenmaal die gespot dan laat hij zich als een steen naar beneden vallen om vlak voor hij het water raakt zijn klauwen naar voor te gooien. Een moment dat elke professionele natuurfilmer op zijn to-do lijst heeft staan. En dan gaat hij met een plons het water in, vaak helemaal kopje onder. Deze duik zou hem in de olympische discipline van het schoonspringen weinig punten opleveren. Want daar mag er bij het in het contact komen van het water geen spatje omhoog gaan. Maar bij ons vogelkijkers krijgt hij een dikke tien voor uitvoering. Een gouden medaille die dik verdiend is. Meestal is het dan ook raak en rijst hij met een aantal sterke rukken van zijn krachtige vleugels uit het water met een vis in zijn poten. En om die goed te kunnen vasthouden heeft hij speciaal knobbeltjes op zijn tenen. De pedicure gaat aan deze kerel niet veel kunnen verdienen. En dan vliegt hij statig en majestueus, zoals hij alleen kan, terug weg. Vis met de kop vooruit en gestroomlijnd in de vliegrichting in zijn machtige klauwen. Om zijn vangst zonder veel poeha op een tak te gaan verorberen. Fileren of aanbakken op een laag vuurtje met goede boter is er niet bij. Einde van onze natte droom. Letterlijk en figuurlijk.

11779799.jpg

Vlak voor de plons (Foto Eddy Van Hoorebeke St-Agatha-Rode)

11803980.jpg

Met prooi (Foto Tom Vandezande St-Agatha-Rode)

Topfoto's

Dat je momenteel heel veel foto's van onze visarend kan bekijken op de website van waarnemingen.be heeft natuurlijk te maken met het feit dat je de beestjes nu regelmatig kan tegenkomen. Maar nog meer met het feit dat deze spectaculaire roofvogel voor vele fotografen een droomsoort is. Ik zou hier honderden foto's kunnen tonen. Maar ik beperk mij tot enkele topplaten van de laatste dagen. Hopelijk zijn de makers van de beelden gecharmeerd dat ik hun foto's even leen om ze op mijn blog te posten (ik heb ze trouwens ingelicht), want ze verdienen volgens mij wat extra aandacht. Geniet maar even van de majestueuze visarend.

11807751.jpg

Majestueus #1 (Foto Marc Tielemans Antwerpen-Noord).

11793008.jpg

Majestueus #2, mijn favoriet (Foto Nicole Joly Marai d' Harchies).

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende